Сураи Аль-Лейль — Оят 5

1. Маънои калимаҳо:

• أَعْطَىٰ: дод, яъне аз молу дороии худ дар роҳи Худо садақа кард ва ҳаққи воҷиби худро адо намуд.
• اتَّقَىٰ: парҳезгорӣ кард, яъне аз он чи Худо манъ кардааст, худро нигаҳ дошт ва аз азоби Ӯ тарсид.

1. Тафсири оят:

Пас Худованди мутаъол мардумро ба ду гурӯҳ тақсим мекунад. Аммо касе ки аз моли худ ба дигарон ато кард — хоҳ садақаи воҷиб бошад, хоҳ нафқа ва хоҳ каффора — ва аз он чи Худо наҳй кардааст, парҳезгорӣ намуд ва аз азоби Ӯ тарсид, инсонеро, ки ин сифатҳоро дорад, Худованд ба роҳи хайр ва солеҳот ҳидоят мекунад ва корҳояшро осон мегардонад. Яъне касе ки дар роҳи Худо бахшиш мекунад ва тақво меварзад, ин нишонаи имон ва ихлоси ӯст, ва Худованд ӯро дар дунё ва охират ба некӣ муваффақ месозад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки додан дар роҳи Худо ва парҳезгорӣ аз бузургтарин сифатҳои муъмин аст.
• Ҳар кӣ дар роҳи Худо саховат кунад ва аз гуноҳҳо парҳез намояд, Худованд ӯро ба роҳи рост ҳидоят мекунад ва корҳояшро осон месозад.
• Ин оят мардумро ба бахшиш ва тақво тарғиб мекунад, то ки дар дунё ва охират саодатманд шаванд.
• Садақа ва тақво боиси фузун шудани неъматҳо ва баракат дар ҳаёти инсон мегардад.
• Ин оят собит мекунад, ки ислом дини бахшиш, меҳрубонӣ ва парҳезгорӣ аст, ва ҳар касе ки ба ин сифатҳо ороста шавад, дар назди Худо азиз аст.