Сураи Аль-Инширах — Оят 3

1. Маънои калимаҳо:

— «أَنقَضَ»: калимаи «نَقْض» аз решаи «ن ق ض» буда, маънои вазнинӣ ва фишорро дорад, ки чизеро то ҳадди шикастан бор мекунад ва аз вазнинии он садои хурд шунида мешавад.

— «ظَهْرَكَ»: пушт, ки рамзи қувват ва таҳаммул аст; вақте чизе пуштро вазнин мекунад, инсон наметавонад рост истад ва пеш равад.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи неъматҳои бузурги Парвардигор бар Паёмбар (с) аст. Худованд мефармояд, ки Мо аз ту он бори гаронро бардоштем, ки пуштро танг карда буд ва туро ба сахтӣ ва машаққат гирифтор сохта буд. Ин бор метавонад борҳои рӯҳӣ ва масъулияти даъват бошад, ки пеш аз нубувват ва дар аввали он бар дили мубораки Паёмбар (с) вазнин менамуд. Парвардигор бо раҳмати худ онро сабук кард, то ки ту бо осонӣ рисолати худро идома диҳӣ ва мардумро ба роҳи рост ҳидоят кунӣ. Ҳамин тавр, ин оят тасаллиест барои ҳар муъмин, ки ҳар гоҳ бори ғаму машаққат вазнин шавад, Худованд метавонад онро бардорад ва осонӣ бидиҳад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бандагони худро дар вақти сахтӣ танҳо намегузорад ва борҳои вазнинро аз онҳо бардошта метавонад.

— Он ба муъмин умед мебахшад, ки баъд аз ҳар машаққат осонӣ ва фарохист.

— Ин оят моро ба шукргузорӣ ва эътимод ба раҳмати Парвардигор тарғиб мекунад, зеро Ӯст, ки дилҳоро ором ва корҳоро осон месозад.

— Ҳамчунин дарс медиҳад, ки вазнинии даъват ва масъулиятҳои динӣ бо ёрии Худованд сабук мешаванд ва инсон бояд ба Ӯ такя кунад, на ба қувваи худ.