Сураи Ат-Тин — Оят 5

1. Маънои калимаҳо:

• «رَدَدْنَاهُ» — баргардонидем ӯро.
• «أَسْفَلَ سَافِلِينَ» — поинтарин дараҷаи пастӣ, яъне заъфу нотавонӣ ва пирӣ.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Худованд инсонро дар беҳтарин сурат ва зеботарин қиёфа офарид ва ба ӯ қудрату камол ато кард, сипас ӯро ба поинтарин марҳилаи пастӣ баргардонд. Ин баргардондан ба суи пирӣ ва фартутӣ аст: баданҳояш заиф мегардад, ақлаш суст мешавад ва қуввату тавонмандиаш аз байн меравад, то даме ки умраш ба поён расад. Ҳамчунин ин оят метавонад ба он ишора дошта бошад, ки агар инсон аз фармони Худо саркашӣ кунад ва паёмбаронро пайравӣ накунад, дар охират ба дӯзах — поинтарин ҷои хорӣ — баргардонида мешавад. Аммо касоне ки имон оварданд ва корҳои нек карданд, барои онҳо подоши бузург ва бекаму кост аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд бидонад, ки қудрату ҷавонии ӯ дар ҳақиқат неъмати Худованд аст ва дер ё зуд ба суи заъфу пирӣ меравад, пас бояд пеш аз он ки тавонашро аз даст диҳад, дар роҳи некӣ ва ибодат кӯшиш кунад.
• Ин оят моро ба ёди охират ва ҷазои амалҳо меорад: касе ки роҳи Худоро раҳо кунад, ба поинтарин дараҷаи хорӣ меафтад, вале муъминони некӯкор подоши азим доранд.
• Инсон бояд ҳамеша шукргузор бошад барои неъматҳои Худованд, зеро ҳар лаҳза имкон дорад ин неъматҳо аз ӯ гирифта шаванд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва бояд барои ҳаёти ҷовидонӣ тайёрӣ бинад, то ба поинтарин дараҷаи пастӣ наафтад.