Сураи Ат-Тин — Оят 6

1. Маънои калимаҳои асосӣ:

• «إِلَّا»: ба ҷуз, магар.
• «آمَنُوا»: имон оварданд, яъне ба Аллоҳ, фариштагон, китобҳо, паёмбарон ва рӯзи қиёмат бовар карданд.
• «عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ»: амалҳои нек ва шоистаро анҷом доданд.
• «أَجْرٌ»: подош, савоб.
• «غَيْرُ مَمْنُونٍ»: подоше, ки қатъ намешавад, кам намегардад ва бетоҳду ҳисоб аст.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар оятҳои пеши ин сура қасам ёд карда, баён месозад, ки одамро дар беҳтарин сурат ва симоти зоҳирию ботинӣ офаридааст. Аммо касе ки ба Аллоҳ имон наоварад ва аз роҳи ростӣ рӯй гардонад, ба ҷойгоҳи пастӣ ва ҳалокат мерасад. Сипас дар ин оят истисно мекунад: онҳое ки ба Аллоҳ имон оварданд ва корҳои шоиста анҷом доданд, яъне имонро бо амали нек пайвастанд, барои онҳо подоши бузург ва доимӣ аст, ки ҳеҷ гоҳ қатъ намешавад ва кам намегардад. Ин подош Ҷаннат аст. Ҳатто агар онҳо пир шаванд ва қувваи ҷисмониашон суст гардад, савоби амалҳои некашон на танҳо коҳиш намеёбад, балки мисли замони ҷавонӣ навишта мешавад, зеро онҳо фитрати поки худро нигоҳ доштанд ва бо имону амали солеҳ онро покиза карданд. Пас, пирӣ ва заъфи ҷисмонӣ сабаби кам шудани подоши онҳо намегардад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки роҳи наҷот ва саодати абадӣ танҳо дар имон ба Аллоҳ ва амали нек аст, на дар молу ҷоҳу қувваи ҷисмонӣ.
• Аллоҳи таъоло подоши бандагони солеҳро ҳеҷ гоҳ қатъ намекунад ва онро кам намесозад; ин меҳрубонии бузурги Парвардигор нисбат ба бандагони некӯкор аст.
• Пирӣ ва заъфи ҷисмонӣ боиси кам шудани савоб намегардад, балки агар инсон дар ҳаёти худ имону амали солеҳ дошта бошад, савобаш то охири умр ва баъд аз он боқӣ мемонад. Ин барои пирон ва заифон умедбахш аст.
• Ин оят ба мо таълим медиҳад, ки имон танҳо дар дил набошад, балки бо амали нек ва корҳои шоиста бояд ҳамроҳ бошад; имон ва амал ду болу пари наҷот ҳастанд.
• Қуръон китобест, ки инсонро ба беҳтарин роҳ ҳидоят мекунад ва ба подоши ҷовидонӣ башорат медиҳад; пас ҳар касе ки ба ин китоби осмонӣ пайравӣ кунад, аз зиён ва хорӣ наҷот меёбад ва ба саодати абадӣ мерасад.