Сураи Аль-Аляк — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

— «الَّذِي»: он ки, касе ки.

— «عَلَّمَ»: таълим дод, ёд дод.

— «بِالْقَلَمِ»: бо қалам, яъне воситаи навиштан.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят мефармояд, ки Ӯ Зотест, ки инсонро бо воситаи қалам навиштанро таълим додааст. Яъне Худованд ба бандагони худ неъмати хат ва навиштанро ато кардааст, то ки онҳо илм ва донишро сабт намоянд ва аз насл ба насл расонанд. Ин неъмат яке аз бузургтарин неъматҳои Аллоҳ бар инсон аст, зеро бо воситаи қалам одамон метавонанд донишҳои худро нигоҳ доранд ва ба дигарон омӯзонанд. Аллоҳ инсонро аз торикии ҷоҳилӣ ба рӯшноии илм баровард ва роҳи омӯхтанро барояш осон гардонд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки илм ва навиштан неъмати бузурги Аллоҳ аст ва бояд онро қадр кунем.

— Қалам воситаи паҳн кардани илм ва фарҳанг аст, бинобар ин омӯхтани навиштан ва хондан барои ҳар инсон муҳим аст.

— Аллоҳ инсонро бо неъмати илм азиз гардонидааст, пас мо бояд шукргузор бошем ва дар роҳи некӯ истифода барем.

— Ин оят моро ба омӯхтани илмҳои фоиданок ва омӯзонидани онҳо ба дигарон ташвиқ мекунад, то ҷомеа рӯшанфикр ва пешрафта гардад.

— Ислом дини илм ва дониш аст ва моро ба сӯи рушду тараққӣ ҳидоят мекунад.