Surja Junus — Ajet 29

Kuptimet e fjalëve:

• Shehidën (شَهِيدًا): dëshmitar, ai që dëshmon me dijeninë dhe drejtësinë e tij.
• Gafilîn (غَافِلِينَ): të pakujdesshëm, që nuk ndiejnë dhe nuk janë të vetëdijshëm për diçka.

Tefsiri i Ajetit:

Në këtë ajet fisnik, Allahu i Lartësuar na tregon për bisedën që do të bëhet në Ditën e Gjykimit ndërmjet atyre që adhuronin idhuj dhe zotërive që ata i adhuronin. Ata që adhuroheshin (si idhujt, engjëjt, njerëzit e mirë ose djajtë) do të shkëputen nga adhuruesit e tyre dhe do të shprehin mohim të plotë ndaj asaj që u bëhej atyre. Ata do të thonë: "Allahu mjafton si dëshmitar ndërmjet nesh dhe jush" – domethënë, Ai është dëshmitari i drejtë që di çdo gjë dhe gjykon me të vërtetën absolute. Pastaj vazhdojnë: "Ne ishim krejtësisht të pavetëdijshëm për adhurimin tuaj ndaj nesh" – pra, ne nuk dëgjonim, nuk shihnim dhe nuk kuptonim asgjë nga ajo që ju bënit, sepse ne ishim krijesa të vdekura ose engjëj që nuk kishim dijeni për atë që ndodhte në tokë. Kjo është një deklaratë e qartë se ata që adhurohen nuk kanë asnjë pjesë në atë adhurim, dhe se adhurimi i tyre ishte i kotë dhe i pavlefshëm, sepse ata që adhuroheshin nuk e kërkonin atë dhe as nuk e dinin për të.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Pastërtia e besimit (Teuhidi): Ajeti na mëson se adhurimi i çdokujt tjetër përveç Allahut është i kotë, sepse ata që adhurohen nuk kanë asnjë dijeni apo vullnet për këtë. Vetëm Allahu është i denjë për adhurim, sepse Ai dëgjon, sheh dhe di çdo gjë.
2. Drejtësia e Allahut në Gjykim: Allahu është dëshmitari më i drejtë dhe më i mjaftueshëm ndërmjet robërve të Tij. Kjo na jep siguri se çdo padrejtësi do të ndreqet në Ditën e Gjykimit.
3. Largimi nga imitimi i verbër: Ajeti na bën thirrje që të mos ndjekim rrugët e të parëve tanë në adhurimin e idhujve apo krijesave, pa menduar dhe pa u bindur me argumente të qarta, sepse në Ditën e Gjykimit do të pendohemi për atë që kemi bërë.
4. Rëndësia e dijes dhe vetëdijes: Ajeti tregon se adhurimi duhet të jetë me vetëdije dhe me dije, jo me injorancë, sepse ata që adhuroheshin ishin "gafilë" (të pavetëdijshëm), dhe kjo tregon kotësinë e adhurimit ndaj atyre që nuk kanë dije.
5. Shpresa në mëshirën e Allahut: Ky ajet na inkurajon që t'i kthehemi Allahut me sinqeritet dhe të lëmë çdo gjë që bie ndesh me mësimet e Tij, sepse Ai është dëshmitari që i shpërblen të sinqertët dhe i ndëshkon ata që largohen nga e vërteta.