Сураи Йунус — Оят 48

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «مَتَىٰ»: кай, дар кадом вақт.

— «هَٰذَا الْوَعْدُ»: ин ваъда, яъне ваъдаи қиёмат ва азоб.

— «إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ»: агар шумо ростгӯй бошед.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят аз забони кофирон ва мушрикон хабар медиҳад, ки онҳо бо такаббур ва масхараомезӣ мепурсанд: «Ин ваъдае, ки шумо моро аз қиёмат ва азоб таҳдид мекунед, кай ба амал меояд? Агар шумо, эй Паёмбар ва пайравонат, дар даъвои худ ростгӯй ҳастед, пас бигӯед, ки он кай рӯй медиҳад?» Онҳо ин суханро на барои ҷустуҷӯи ҳақиқат, балки барои инкор ва баҳс мегӯянд. Ҳадафи онҳо ин аст, ки бо ин савол Паёмбарро (с) ва мӯъминонро ба танг оваранд ва гумон кунанд, ки агар ваъдаи азоб рост бошад, бояд ҳарчи зудтар биёяд. Аммо Худованд ҳикмате дорад, ки вақти қиёмат ва азобро танҳо Ӯ медонад ва он дар вақти муайяне, ки фақат Ӯ таъин кардааст, ба амал меояд. Ҳеҷ кас аз вақти он огоҳ нест ва донистани он ба бандагон фоидае намерасонад; балки он чи муҳим аст, ин аст, ки инсон барои он рӯз омода бошад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Қуръон ҳатто суханони мухолифон ва шубҳаҳои онҳоро бо ростӣ нақл мекунад, то ҳақиқат равшан шавад ва ҳеҷ чиз пинҳон намонад.

— Вақти қиёмат танҳо аз они Худованд аст ва касе аз он огоҳ нест; ин ба инсон таълим медиҳад, ки ба ҷои пурсишҳои беҳуда, ба омодагӣ ба он рӯз машғул шавад.

— Сабри Паёмбар (с) ва мӯъминон дар баробари масхара ва инкори душманон намунаи олиест барои ҳар муъмин, ки дар роҳи ҳақ устувор бимонад.

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон китоби ҳикмат ва илм аст; ваъдаҳои он ҳақанд ва дер ё зуд ба амал меоянд, гарчанде ки вақти онро танҳо Худо медонад.

— Инсон бояд аз ин гуна саволҳои инкорӣ ва масхараомез эҳтиёт кунад ва ба ҷои он ба Худо таваккул намояд ва ба ваъдаҳои Ӯ бовар дошта бошад, зеро ин роҳи наҷот ва саодат аст.