Сураи Йунус — Оят 88

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• زِينَةً: зебу зинат, яъне ҳар чизе ки одамон бо он худро оро медиҳанд аз неъматҳои дунё.
• مَلَأَهُ: ашроф ва бузургони қавми ӯ.
• اطْمِسْ: маҳв кун, нест гардон, осори онро аз байн бар.
• وَاشْدُدْ: муҳкам кун, мӯҳр бизан, сахт гардон.
• الْعَذَابَ الْأَلِيمَ: азоби дардовар, ки дар ин ҷо ғарқ шудан дар баҳр аст.

1. Тафсири оят:

Мӯсо (алайҳис-салом) ба Парвардигори худ муроҷиат карда, гуфт: Эй Парвардигоро, Ту ба Фиръавн ва бузургони қавми ӯ зебу зинати дунё ва анвои гуногуни молу сарват ато кардӣ. Онҳо бояд ин неъматҳоро барои шукргузорӣ ва роҳи рост истифода мекарданд, аммо баръакс, онҳо ин имконотро воситаи гумроҳ кардани мардум аз роҳи Ту гардонданд. Онҳо мардумро аз имон ба Ту бозмедоштанд ва ба куфру саркашӣ мекашиданд.

Баъд Мӯсо (алайҳис-салом) дуо кард: Эй Парвардигоро, молу сарвати онҳоро маҳв ва нест гардон, то ки аз он баҳра набаранд ва осори он аз байн равад. Ва дилҳои онҳоро сахт ва мӯҳрдор гардон, то ки имон ба онҳо роҳ наёбад ва онҳо имон наоваранд, магар вақте ки азоби дардовари Туро бо чашми худ бубинанд. Он гоҳ имон оварданашон суде надорад, зеро он вақт вақти ҷазо ва ҳалокат аст.

Ин дуои Мӯсо (алайҳис-салом) баъд аз он буд, ки ӯ онҳоро бисёр бор ба роҳи рост даъват кард ва ҳуҷҷат бар онҳо тамом шуд. Ӯ донист, ки онҳо ҳеҷ гоҳ имон намеоваранд, магар дар лаҳзаи дидани азоб, ки дигар имон фоида надорад. Пас аз он дуо кард, ки Худованд онҳоро ба сахтии дил гирифтор кунад ва молу сарваташонро нест гардонад, то ки ҳуҷҷат бар онҳо комил гардад ва азоб бар онҳо воҷиб шавад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки молу сарват ва зебу зинати дунё метавонад воситаи имтиҳон бошад. Агар инсон онро барои роҳи Худо ва шукргузорӣ истифода кунад, сабаби саодат аст, ва агар барои гумроҳӣ ва саркашӣ истифода кунад, сабаби ҳалокат мегардад.
• Дуои Мӯсо (алайҳис-салом) таълим медиҳад, ки мо низ дар ҳаққи золимон ва гумроҳкунандагон ба Худо муроҷиат кунем ва аз Ӯ адолат ва нест шудани зулмро бихоҳем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳидоят ва имон танҳо ба дасти Худост. Дилҳое, ки бо гуноҳ ва саркашӣ сиёҳ шудаанд, дигар имон ба онҳо роҳ намеёбад, магар вақте ки азобро бубинанд, ки он вақт дигар фоида надорад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки пеш аз расидани азоб ва пеш аз он ки дилҳо мӯҳрдор шаванд, ба сӯи Худо рӯй оварем ва тавба кунем. Зеро то вақте ки инсон зинда аст ва имкон дорад, дарҳои тавба кушода аст.
• Ин оят ҳамчунин нишон медиҳад, ки Қуръон китоби ҳидоят аст ва саргузашти пешиниёнро барои ибрат ба мо нақл мекунад, то мо аз роҳи онҳо дурӣ ҷӯем ва ба роҳи рост биравем.