Surat Al-'Adiyat — Ayat 7

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• وَإِنَّهُ : lan satemene dheweke (yaiku manungsa)
• عَلَىٰ ذَٰلِكَ : marang bab iku (yaiku tumindak kufur lan ora ngrumat marang nikmate Gusti Allah)
• لَشَهِيدٌ : temen-temen dadi saksi

2) Katrangan ayat:

Ing ayat iki, Gusti Allah ngandhakake maneh bab kahanane manungsa kang wis kasebut ing ayat-ayat sadurunge, yaiku manungsa iku kufur marang nikmate Pangerane lan banget tresna marang bandha donya. Ing ayat iki, Gusti Allah negesake manawa manungsa iku dhewe dadi saksi marang tumindake dhewe. Tegese, sanajan manungsa bisa mbantah utawa nggolek alesan, nanging sejatine dheweke ngerti lan ngakoni ing njero atine yen dheweke pancen wis kufur lan ora ngrumat marang nikmat kang wis diparingake dening Gusti Allah. Kabeh tumindake iku ora bisa dipungkiri amarga wis cetha banget lan dheweke dhewe ngerti bab iku. Dadi, ayat iki nuduhake yen manungsa iku sejatine ngerti kesalahane dhewe, mung wae asring ora gelem ngakoni lan ora gelem mertobat.

3) Piwulang kang bisa dijupuk:

• Ayat iki ngelingake awake dhewe supaya ora dadi wong kang kufur marang nikmate Gusti Allah, amarga kabeh nikmat iku saka Panjenengane.
• Manungsa iku sejatine ngerti lan ngakoni kesalahane dhewe, mula aja sok nggolek alesan utawa mbantah nalika dielingake.
• Ayat iki ngajak kita supaya gelem mertobat lan ngrumat marang nikmat kang wis diparingake dening Gusti Allah, supaya ora kena siksa ing akhirat.
• Kanthi ngerti yen awake dhewe dadi saksi marang tumindake dhewe, kita kudu luwih ati-ati lan tansah ngupaya tumindak becik.
• Ayat iki nuduhake yen Islam iku agama kang adil lan cetha, amarga saben tumindak manungsa bakal ana buktine, lan manungsa dhewe dadi saksi. Iki ndadekake kita luwih tresna marang Islam lan Al-Qur'an minangka pituduh urip.