Surat Al-'Adiyat — Ayat 8

1) Tegese tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• وَإِنَّهُ: lan satemene dheweke (manungsa).
• لِحُبِّ: amarga saka gedhene katresnane.
• الْخَيْرِ: ing kene tegese bandha donya utawa kasugihan.
• لَشَدِيدٌ: pancen banget anggone tresna lan kenceng banget pangarep-arepe.

2) Tegese ayat:

Satemene manungsa iku pancen banget tresnane marang bandha donya. Amarga saka gedhene katresnane marang kasugihan mau, dheweke dadi kenceng banget anggone ngugemi lan ngreksa bandhane, nganti dadi pelit lan ora gelem ngetokake bandhane ing dalan sing bener. Katresnan marang bandha iki wis dadi watak sing kuwat banget ing awake manungsa, mula dheweke kerep lali marang kewajibane lan lali yen bandha iku mung titipan saka Allah.

3) Piwulang lan paedah sing bisa dijupuk:

• Ayat iki ngelingake awake dhewe supaya ora kakehan tresna marang bandha donya, amarga katresnan sing kakehan marang bandha bisa nggawe ati dadi pelit lan adoh saka pitulungan marang wong liya.
• Bandha iku sejatine mung peparing saka Allah, mula kudu digunakake kanggo kabecikan, dudu mung dikumpulake lan disimpen wae.
• Islam mulangake supaya manungsa dadi wong sing loman lan gelem menehi, amarga loman iku tandha ati sing resik lan cedhak marang Allah.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita diajak supaya tansah ngukur awake dhewe, aja nganti katresnan marang donya ngalahake katresnan marang akhirat lan marang Allah.
• Ayat iki uga nuduhake yen Al-Qur'an iku pituduh sing trep banget karo kahanane manungsa, mula sapa sing gelem ngrungokake lan nglakoni, bakal nemu tentrem lan berkah ing uripe.