Surat Al-'Adiyat — Ayat 6

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• الْإِنسَان (al-insān): manungsa, yaiku jinise manungsa.
• لِرَبِّهِ (li-rabbihi): marang Pangerhane, yaiku Allah SWT.
• كَنُود (kanūd): tembung iki asale saka basa Arab kang nduweni teges wong kang ora ngakoni lan ora syukur marang nikmate wong kang menehi kabecikan. Ing konteks iki, tegese wong kang kufur lan ora syukur marang nikmat-nikmate Allah.

2) Panjlentrehan ayat:

Allah SWT ngandhani menawa manungsa iku pancen ora tau syukur lan ora ngakoni nikmat kang wis diparingake dening Pangerhane. Manungsa kerep nampik lan ora ngrumangsani marang kabecikan lan nikmat kang wis diwenehake dening Allah, kayata kesehatan, rezeki, lan kabungahan liyane. Dheweke luwih seneng nglalekake lan ora ngakoni nikmat kasebut, malah kerep nggunakake nikmat mau kanggo bab-bab kang ora diridhoi dening Allah. Manungsa uga kacathet minangka wong kang pelit lan ora gelem ngetokake bandha ing dalan kang bener, yaiku ora gelem nindakake kabecikan lan ora gelem menehi bantuan marang wong liya. Saliyane iku, manungsa uga kacathet minangka wong kang banget tresna marang bandha donya, nganti kerep lali marang kewajibane marang Allah lan marang sesama.

3) Faedah-faedah kang bisa dijupuk saka ayat iki:

• Ayat iki ngelingake marang kita supaya tansah syukur marang nikmat-nikmat kang wis diparingake dening Allah, aja nganti dadi wong kang kufur lan ora ngakoni nikmat.
• Kita kudu ngerti yen kabeh nikmat kang ana ing donya iki asale saka Allah, mula kudu digunakake kanggo bab-bab kang bener lan diridhoi dening Allah.
• Aja dadi wong kang pelit lan ora gelem menehi bantuan marang wong liya, amarga bandha iku mung titipan saka Allah kang kudu digunakake ing dalan kang bener.
• Ayat iki ngajak kita supaya ora kebacut tresna marang bandha donya, amarga bandha donya iku mung sementara lan ora bisa nggawa kabungahan kang sejati.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi luwih ngerti marang kewajibane minangka manungsa, yaiku tansah syukur, nindakake kabecikan, lan ora lali marang Allah ing saben wektu.