Surja El-Adijat — Ajet 7

Kuptimet e fjalëve:

• "Shehid" (شَهِيد): Dëshmitar, ai që dëshmon dhe e di mirë një çështje.

Tefsiri i ajetit:

Ky ajet vjen si vazhdim i ajeteve të mëparshme, ku Allahu i Lartësuar përshkruan natyrën e njeriut dhe sjelljen e tij ndaj mirësive të Zotit të tij. Allahu i Lartësuar na tregon se njeriu është vërtetë mohues i madh i mirësive të Zotit të tij, dhe se ai vetë është dëshmitar i këtij mohimi dhe mosmirënjohjeje.

Kjo do të thotë se njeriu, me veprat dhe sjelljen e tij, dëshmon kundër vetvetes. Ai e di mirë në zemrën e tij se sa shumë mirësi i ka dhënë Zoti i tij, por megjithatë ai i mohon ato dhe nuk falënderon. Ai është dëshmitar i vetes së tij për këtë mosmirënjohje, sepse realiteti i tij dhe gjendja e tij e dëshmojnë këtë, edhe nëse përpiqet ta fshehë.

Njeriu është dëshmitar i qartë për vetveten se është dorështrënguar dhe nuk e jep të mirën që i është urdhëruar, për shkak të dashurisë së tij të madhe për pasurinë dhe mallin. Ai nuk mund ta mohojë këtë, sepse është e qartë dhe e dukshme në sjelljen e tij.

Përfitimet nga ajeti:

1. Njeriu duhet të jetë i sinqertë me vetveten dhe ta pranojë gjendjen e tij, sepse Allahu i ka dhënë atij vetëdije dhe e bëri atë dëshmitar mbi veten e tij.
2. Ajeti na nxit që të jemi falënderues ndaj Allahut për mirësitë e Tij, dhe të mos i mohojmë ato, sepse mohimi i mirësive është cilësi e keqe që e ul njeriun.
3. Dashuria për pasurinë, kur është e tepruar, e bën njeriun dorështrënguar dhe e pengon atë nga e mira. Prandaj, muslimani duhet ta pastrojë zemrën e tij nga kjo dashuri e tepruar dhe të jetë bujar e dorëhapur.
4. Ajeti na kujton se Allahu i Lartësuar i njeh të gjitha gjendjet tona, dhe se ne jemi dëshmitarë mbi vetveten tonë, prandaj duhet të përpiqemi që dëshmia jonë të jetë në favorin tonë, jo kundër nesh.