سوره عاديات — آیه 7

معانی کلمات:

• شهید: گواه و شاهد بودن بر چیزی.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه می‌فرماید: همانا انسان بر این ناسپاسی و کفران نعمت‌های پروردگارش، خودش گواه و شاهد است. یعنی انسان با اعمال، رفتار و حتی زبان حال خود، به‌گونه‌ای این حقیقت را تأیید می‌کند که نسبت به نعمت‌های الهی ناسپاس است و این انکار و جحود او چنان آشکار و واضح است که نمی‌تواند آن را انکار کند. او خودش بر این حقیقت شاهد است، هرچند در ظاهر آن را نپذیرد. این شهادت، شهادتی درونی و وجدانی است که انسان از آن گریزی ندارد.

فواید و پیام‌های آیه:

• انسان باید مراقب حالات درونی خود باشد، زیرا خداوند بر همه چیز آگاه است و خودِ انسان نیز بر اعمال خویش گواه است.
• ناسپاسی در برابر نعمت‌های الهی، صفتی نکوهیده است که انسان را از مسیر بندگی و شکرگزاری دور می‌کند.
• این آیه انسان را به خودشناسی و محاسبه نفس دعوت می‌کند تا با مشاهده نعمت‌های بی‌شمار الهی، شکرگزار باشد و از کفران و ناسپاسی بپرهیزد.
• ایمان به شهادت انسان بر اعمال خویش، انگیزه‌ای برای اصلاح رفتار و بازگشت به سوی خداوند مهربان است.