Сураи Аль-Адият — Оят 7

1. Маънои калимаҳо:

• وَإِنَّهُ: ва ҳамо, яъне инсон.
• عَلَىٰ ذَٰلِكَ: бар он амал, ки пештар зикр шуд (ношукрӣ ва бахилӣ).
• لَشَهِيدٌ: ҳатман гувоҳ аст, яъне худаш бар зиддияти рафтори худ гувоҳӣ медиҳад.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Аллоҳ таоло мефармояд, ки инсон бар ношукрӣ ва бахилии худ худаш гувоҳ аст. Яъне ӯ медонад ва эҳсос мекунад, ки нисбат ба неъматҳои Парвардигораш ношукрӣ мекунад ва дар роҳи Худо аз молу дороии худ сарф намекунад. Ин гувоҳӣ ба дараҷае равшан аст, ки ӯ наметавонад онро инкор кунад. Ҳатто агар бихоҳад, ки худро пок нишон диҳад, амалҳои ӯ бар зидди гуфтораш шаҳодат медиҳанд. Инсон дар ботини худ медонад, ки дар ҳаққи Парвардигор кӯтоҳӣ мекунад ва ин ҳақиқатро дили ӯ тасдиқ менамояд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят моро водор мекунад, ки ба худ бинем ва амалҳои хешро аз назар гузаронем, зеро ҳар кас бар амали худ гувоҳ аст.
• Инсон бояд аз ношукрӣ ва бахилӣ эҳтиёт кунад, чунки ин сифатҳо дар назди Аллоҳ мазаммат шудаанд.
• Оят моро тарғиб мекунад, ки неъматҳои Аллоҳро эътироф намоем ва аз онҳо дар роҳи некӣ истифода барем.
• Ҳар инсон дар дохили худ огоҳӣ дорад аз он чи мекунад, пас бояд ба ин огоҳӣ такя кунад ва худро ислоҳ намояд.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон ҳақиқатро ба таври равшан баён мекунад ва инсонро ба худшиносӣ ва тавба даъват менамояд.