سورت عاديات — آیت 7

1. د کلمو معناګانې:

• "وَإِنَّهُ": او بېشكه دا (انسان).
• "عَلَى ذَٰلِكَ": په دې (يعني د نعمتونو ناشكري او د خير د بندولو پر كار).
• "لَشَهِيدٌ": خامخا ګواه دى، يعنې پر خپل ځان ګواه دى.

1. د آيت تفسير:

الله تعالی په دې آيت کې فرمايي چې انسان پر خپل ځان ګواه دى چې د خپل رب د نعمتونو ناشكره دى او د خير (يعنې د مال او نورو نعمتونو) په بندولو يې خپله خبره ثابته كړې ده. دا ګواهي دومره روښانه ده چې انسان يې نه شي ردولى، ځكه چې د هغه عملونه او حالات پخپله د هغه پر ضد ګواهي وركوي. كله چې انسان ته نعمت ورسیږي، هغه يې هېروي او ناشكري كوي، او كله چې له هغه څخه څه وغوښتل شي، نو سختي كوي او خير يې بندوي. دا ټول هغه څه دي چې انسان پر ځان يې ګواه دى، كه څه هم هڅه كوي يې پټ كړي، خو د هغه ژبه، لاسونه او نور غړي يې ګواهي وركوي.

1. ګټې او عبرتونه:

• دا آيت موږ ته دا درس راكوي چې انسان بايد د خپل ځان حساب وکړي، ځكه چې هغه پر خپل ځان ګواه دى او هېڅ عمل يې له الله څخه پټ نه دى.
• په دې پوهېږو چې ناشكري د انسان له بدو خویونو څخه ده، نو بايد له نعمتونو څخه په ښه ډول استفاده وكړو او د الله شكر وباسو.
• دا آيت موږ ته دا هم ښيي چې خير (نیکی) بايد له نورو سره شريك كړو، ځكه چې د خير بندول د انسان پر ضد ګواهي وركوي.
• په دې كې د قيامت د ورځې يوه نښه هم ده، چې هلته به د انسان غړي پر هغه ګواهي وركوي، نو بايد په دې نړۍ كې ځان ته سزا او جزا وړاندې كړو.