سورت عاديات — آیت 6

د معنیٰ لرونکي کلمې:

• کَنُود: ناشکره، د نعمتونو منکر، هغه څوک چې د الله تعالی نعمتونه نه مني او پرې پټوي.

تفسیر:

الله تعالی په دې آیت کې د انسان د طبیعت یو مهم اړخ بیانوي: "بېشکه انسان د خپل رب په وړاندې ډېر ناشکره دی." دا ناشکري په دې معنی ده چې انسان د الله تعالی له لورې ورکړل شوي نعمتونه هېروي، پرې پټوي، او د هغو په مقابل کې د شکر پر ځای نافرماني او سرغړونه کوي. انسان کله چې په اسانۍ او آرامۍ کې وي، نو د الله تعالی نعمتونه هېروي، خو کله چې مصیبت او ستونزه ورته ورسېږي، نو بې صبري کوي او له الله تعالی څخه شکایت کوي. دا د انسان طبیعي کمزوري ده چې د نعمتونو په وخت کې یې شکر نه کوي او د نعمتونو منکر کیږي. همدارنګه، دا ناشکري په دې کې هم ښکاري چې انسان د الله تعالی په لاره کې خپل مال او شتمني نه لګوي، بلکې د خپل ځان او دنیا د خوښیو لپاره یې ساتي، او کله چې د الله تعالی له لورې ورته د خیر او نیکۍ امر راشي، نو له هغه څخه منع کیږي.

فایدې:

• دا آیت انسان ته دا درس راکوي چې د الله تعالی د نعمتونو شکر وباسي، ځکه چې ناشکري د نعمتونو د زوال سبب کیږي.
• انسان باید د الله تعالی په لاره کې له خپل مال او شتمنۍ څخه ګټه واخلي او د نورو په مرسته کې یې ولګوي، نه دا چې یوازې د دنیا د خوښیو لپاره یې وساتي.
• دا آیت د انسان د کمزورتیا یادونه کوي او هغه ته دا خبره ورکوي چې باید له الله تعالی څخه مرسته وغواړي ترڅو د ناشکرۍ له دغه بد طبیعت څخه خلاص شي.
• په دې آیت کې د شکر اهمیت ښودل شوی، ځکه چې شکر د نعمتونو د دوام سبب کیږي او ناشکري د عذاب او محرومیت لامل ګرځي.