سورت قارعه — آیت 4

د معنیٰ لرونکي کلمې:

• الْفَرَاشِ: هغه حشرات (پتنګانې) چې د شپې له رڼا او اور په لور الوتي او په کې لوېږي.
• الْمَبْثُوثِ: خواره واره، منتشر، هغه چې دلته او هلته خپاره شوي وي.

تفسیر:

دا آیت د قیامت د ورځې د یوې سختې صحنې انځور وړاندې کوي. کله چې زړونه د قارعې (له سختۍ ډکه چغې) له امله ټکان وخوري، نو خلک به د هغو پتنګانو په څېر وي چې په ګڼه ګوڼه او خواره واره توګه په اور باندې لوېږي. دوی به داسې سرګردانه او بې مقصده وي چې هر یو به یوې خوا ته ځي، نه پوهېږي چې چېرته ولاړ شي او له کومه ځایه وتښتي. د دوی دا حالت به د هغو پتنګانو په څېر وي چې د رڼا په لور الوتي او په اور کې سوځي، پرته له دې چې له پایلې خبر وي. دا تشبیه د دې لپاره ده چې په هغه ورځ به د خلکو ګڼه ګوڼه، بې نظمي، سرګرداني او د لارې نه پېژندل ښکاره کړي؛ دوی به داسې خپاره شوي وي چې هر یو به د بل په خوا کې نه وي، او ټول به د حساب او سزا د ورځې له ویرې په حیرانتیا کې وي.

فايدې:

• دا آیت مونږ ته د قیامت د ورځې له سختۍ او د خلکو له بې کوره او سرګردانه حالت څخه خبر راکوي، چې باید د هغې ورځې لپاره چمتو واوسو.
• په دې پوهېږو چې په هغه ورځ به هېڅوک د بل ملګری نه وي، او هر څوک به یوازې د خپل عمل په فکر کې وي، نو باید په دې دنیا کې د نیکو اعمالو له لارې خپل ځای خوندي کړو.
• دا تشبیه مونږ ته دا هم ښیي چې د قیامت ورځ به داسې نه وي چې خلک پکې منظم وي، بلکې د بشپړې ګډوډۍ او ویرې ورځ به وي، نو باید د قرآن له لارښوونو سره سم خپل ژوند جوړ کړو تر څو په هغه ورځ له خوندي کسانو څخه واوسو.