Сураи Аль-Кариа — Оят 5

1. Маънои калимаҳо:

— الْجِبَالُ: кӯҳҳо.

— الْعِهْنِ: пашми рангоранг.

— الْمَنفُوشِ: пашми шонашуда ва парокандашуда, ки бо даст ё асбоби махсус нарм карда мешавад.

1. Тафсири оят:

Дар он рӯзи бузург, ки қиёмат барпо мешавад, кӯҳҳои сахту устувор ба пашми рангоранги шонашуда монанд мегарданд. Ин пашм ба қадар сабук ва пароканда аст, ки бод онро ба ҳар тараф мебарад. Ҳамин тавр, кӯҳҳо низ дар он рӯз пора-пора шуда, ба ғубор табдил меёбанд ва дар фазо пароканда мешаванд. Онҳо он қадар сабук ва бевазн мегарданд, ки гӯё ҳеҷ гоҳ вуҷуд надоштанд. Ин манзара бузургии қудрати Парвардигорро нишон медиҳад, ки чӣ гуна кӯҳҳои азиму пурқувватро дар як лаҳза ба ҳолати заифу нотавон мегардонад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳамаи чизҳои дунё, ҳатто кӯҳҳои бузург, фонии ҳастанд ва танҳо Аллоҳ боқӣ аст.

— Вақте ки кӯҳҳо ба пашми шонашуда табдил меёбанд, ин ба мо ёдовар мешавад, ки ҳаёти дунё ноустувор аст ва бояд барои охират омода шавем.

— Ин оят қудрати бепоёни Аллоҳро нишон медиҳад ва моро ба андеша водор мекунад, ки агар Ӯ метавонад кӯҳҳоро нест кунад, пас ҳисоби аъмоли мо низ барои Ӯ осон аст.

— Ин манзара моро ба тавба ва амалҳои нек ташвиқ мекунад, зеро рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳар кас ҷазои аъмоли худро хоҳад дид.

— Ин оят дар дили мӯъмин таваккул ва таслимро нисбат ба Аллоҳ зиёд мекунад, зеро Ӯ бар ҳама чиз тавоно аст.