Surat Al-'Asr — Ayat 2

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• إِنَّ (Inna): tembung kanggo nguwatake utawa mesthekake.
• الْإِنسَانَ (Al-Insan): manungsa, kalebu kabeh keturunan Nabi Adam.
• لَفِي (Lafi): mesthi ana ing, tembung kang nguwatake panggonan utawa kahanan.
• خُسْرٍ (Khusr): kapitunan, kekurangan, rusak, lan cilaka.

1. Tafsir ayat:

Allah SWT sumpah marang wektu (demi masa) kanggo nguwatake yen manungsa iku pancen mesthi ana ing kahanan kapitunan lan kekurangan. Manungsa iku tansah kekurangan ing babagan apa wae, ora bisa sampurna, lan mesthi bakal nemoni karusakan utawa cilaka yen ora ngandel marang Allah lan ora nindakake kabecikan. Sing dimaksud manungsa ing kene yaiku wong kafir kang ora nindakake taat marang Allah, amarga ing ayat sabanjure Allah nyebutake wong-wong mukmin kang nindakake amal saleh minangka pangecualian, tegese wong mukmin kang taat ora kalebu ing golongan kang kapitunan. Dadi, saben manungsa iku sejatine ana ing kahanan rugi lan kurang, kajaba wong-wong kang duwe iman, nindakake amal saleh, lan padha nasihat-nasihati ing babagan kebenaran lan kesabaran.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki ngelingake awake dhewe yen manungsa iku pancen ringkih lan gampang kapitunan, mula kudu tansah ngati-ati lan ora sombong.
• Nuduhake yen mung iman lan amal saleh kang bisa nylametake manungsa saka kapitunan, mula ayo padha sregep nindakake kabecikan.
• Nggugah semangat kanggo padha nasihat-nasihati ing babagan kebenaran lan kesabaran, supaya ora ana kang keri ing kapitunan.
• Ndadekake kita luwih tresna marang Islam lan Al-Qur'an, amarga Allah wis paring pituduh kang cetha supaya manungsa bisa metu saka kahanan rugi lan entuk kabegjan ing donya lan akhirat.