Surja Hud — Ajet 60

Kuptimet e fjalëve:

• "U'utbi'u": U shoqëruan, u përcollën, i ndoqi.
• "L'neten": Mallkimi, largimi nga mëshira e Allahut.
• "Kefaru": Mohuan, nuk e besuan.
• "Bu'den": Largim nga çdo e mirë, shkatërrim e mjerim.

Tefsiri i Ajetit:

Pas shkatërrimit të popullit të Adit me erën e tmerrshme që i shkatërroi, Allahu i Lartësuar na tregon se ata nuk u dënuan vetëm në këtë botë, por i shoqëroi mallkimi edhe në këtë jetë të kësaj bote, duke u bërë shembull e kujtim të keq ndër popujt, e gjithashtu do të kenë mallkim edhe në Ditën e Kiametit, kur do të hidhen në zjarr. Pastaj Allahu thekson se populli i Adit e mohoi Zotin e tyre dhe nuk e falënderoi për të mirat që u kishte dhënë, duke refuzuar mesazhin e profetit të tyre Hud. Në fund, Allahu shpall largimin e tyre nga mëshira e Tij, duke thënë: "Qoftë largimi dhe shkatërrimi për Adin, popullin e Hudit!" për shkak të mosbesimit dhe mohimit të tyre ndaj Zotit.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Dënimi i Allahut nuk kufizohet vetëm në jetën tjetër, por mund të jetë edhe në këtë botë, duke përfshirë poshtërimin dhe mallkimin ndër njerëz.
2. Mohimi i mirësive të Allahut dhe mosfalënderimi i Tij është shkak i humbjes dhe shkatërrimit.
3. Historia e popullit të Adit është mësim për ne që të mos jemi kryelartë dhe mohues, por të përulemi para Zotit dhe ta falënderojmë për çdo të mirë që na ka dhënë.
4. Mallkimi i Allahut do të thotë largim nga çdo e mirë dhe afrim nga çdo e keqe, prandaj duhet të kërkojmë mbrojtje nga Ai dhe të qëndrojmë në rrugën e Tij të drejtë.
5. Ky ajet na mëson se ndëshkimi i Allahut është i sigurt për ata që mohojnë të dërguarit e Tij, dhe se durimi i profetëve ndaj popullit të tyre nuk e vonon dënimin kur vjen koha e caktuar.