ซูเราะฮฺ อัล-ฟะลัก — อายะฮฺ 5

คำอธิบายคำศัพท์:

• حَاسِدٍ (ผู้ที่อิจฉาริษยา) หมายถึง ผู้ที่ปรารถนาให้ความโปรดปรานและความดีต่างๆ ที่ผู้อื่นได้รับต้องสูญสิ้นไป
• إِذَا حَسَدَ (เมื่อเขาแสดงความอิจฉาริษยา) หมายถึง เมื่อความอิจฉาริษยานั้นปรากฏออกมาเป็นคำพูดหรือการกระทำที่ก่อให้เกิดความเสียหาย

การตีความหมายของอายะฮ์:

พระองค์ทรงสอนให้เราขอความคุ้มครองจากความชั่วร้ายของผู้ที่อิจฉาริษยา ซึ่งเป็นผู้ที่เกลียดชังความดีงามของผู้อื่น และไม่พอใจที่อัลลอฮ์ทรงประทานความโปรดปรานแก่ใครคนใดคนหนึ่ง ความอิจฉาริษยานี้เมื่อเกิดขึ้นในใจแล้ว หากถูกแสดงออกมาเป็นคำพูดหรือการกระทำ ก็จะนำมาซึ่งอันตรายต่อผู้ถูกอิจฉา ไม่ว่าจะเป็นการกล่าวร้าย ทำลายชื่อเสียง หรือแม้กระทั่งการใช้เวทมนตร์คาถา ดังนั้น เราจึงต้องขอความคุ้มครองจากอัลลอฮ์ให้พ้นจากความชั่วร้ายที่เกิดจากความอิจฉาริษยา ทั้งที่ซ่อนเร้นอยู่ในใจและที่แสดงออกมาแล้ว

บทเรียนที่ได้รับ:

1. ความอิจฉาริษยาเป็นโรคของหัวใจที่อันตรายอย่างยิ่ง เพราะมันไม่เพียงทำร้ายตัวผู้ที่อิจฉาเองเท่านั้น แต่ยังอาจลุกลามไปทำร้ายผู้อื่นได้ด้วย
2. การที่เราขอความคุ้มครองจากอัลลอฮ์จากความอิจฉาริษยา แสดงให้เห็นถึงความอ่อนน้อมถ่อมตนของเรา ที่ยอมรับว่าพลังของมนุษย์ไม่อาจต้านทานความชั่วร้ายได้หากปราศจากความช่วยเหลือจากพระองค์
3. อิสลามสอนให้เรารู้จักพอใจในสิ่งที่อัลลอฮ์ทรงประทานให้ และไม่มุ่งร้ายต่อความสำเร็จของผู้อื่น เพราะการที่อัลลอฮ์ทรงประทานความดีแก่ใครนั้น เป็นไปตามพระปัญญาของพระองค์
4. บทนี้สอนให้เรามีความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นกับอัลลอฮ์ ด้วยการหันพึ่งพาพระองค์ในทุกสถานการณ์ ไม่ว่าจะเผชิญกับอันตรายจากภายนอกหรือจากน้ำมือของมนุษย์ด้วยกันเอง