سورت يوسف — آیت 20

د کلمو معناګانې:

• وَشَرَوْهُ: دوی وپلوره (دلته «شَرَوْهُ» د پلورلو په معنا ده).
• بَخْسٍ: کم او ناقص، چې د اصلي ارزښت څخه لږ وي.
• دَرَاهِمَ مَعْدُودَةٍ: لږ شمېر سپین زر (درهمونه)، چې د وزن پر ځای به یې شمېرل.
• الزَّاهِدِينَ: هغه کسان چې له یو شي څخه مخ اړوي او ارزښت ورنه کړي.

تفسیر:

دا آیت د حضرت یوسف علیه السلام د کیسې یوه برخه ده. کله چې د یوسف وروڼو هغه په کوه کې پرېښود، نو یو کاروان تېرېده. د کاروان خلکو یوسف علیه السلام وموند او له وروڼو یې واخیست. بیا دوی یوسف په ډېر کم قیمت وپلوره — یوازې څو شمېرل شوي درهمونه، چې ډېر لږ وو. دوی د یوسف په ارزښت نه پوهېدل او نه یې د هغه قدر معلوم و. د دوی موخه دا وه چې ژر تر ژره له یوسف څخه خلاص شي، نه دا چې ښه قیمت ترلاسه کړي. په حقیقت کې دوی د یوسف په حق کې بې رغبتي او زهد وښود، ځکه چې دوی نه پوهېدل چې یوسف د الله تعالی په نزد څومره لوړ مقام لري. دا د الله تعالی رحمت وه چې یوسف د دوی په لاس کې ډېر وخت ونه تېر کړ، ځکه چې الله تعالی غوښتل چې یوسف مصر ته ولاړ شي او هلته د هغه لپاره لوی مقام او برکتونه برابر کړي.

فايدې:

• دا آیت مونږ ته ښیي چې د الله تعالی تدبیر د انسان له تدبیر څخه لوړ دی. یوسف علیه السلام په کم قیمت وپلورل شو، خو الله تعالی هغه ته د مصر بادشاهي ورکړه.
• مونږ باید د خلکو په ظاهري ارزښت قضاوت ونه کړو، ځکه چې ډېر خلک د الله تعالی په نزد ډېر لوړ مقام لري، که څه هم خلک یې ارزښت نه پوهیږي.
• د مال حرص او طمع انسان ته تاوان رسوي، خو هغه څوک چې له مال څخه زهد کوي او د الله په رضا راضي وي، الله تعالی به یې عزت لوړ کړي.
• دا کیسه مونږ ته صبر او توکل درس ورکوي — کله چې یوسف علیه السلام په سختۍ کې و، نو له الله تعالی څخه یې هیله نه شوه پرې، او الله تعالی یې په پای کې بریالی کړ.