Surja Jusuf — Ajet 39

Kuptimet e fjalëve:

• "Ja sahibejis-sixhni": O shokët e mi në burg.
• "Erbabun muteferrikune": Zotëra të shumtë e të ndarë, pra idhuj të ndryshëm që adhurohen veç e veç.
• "El-Kahhar": Ai që i nënshtron të gjitha krijesat me fuqinë e Tij dhe askush nuk mund t'i shpëtojë sundimit të Tij.

Tefsiri i ajetit:

Profeti Jusufi a.s., duke shfrytëzuar rastin kur ishte në burg me dy shokët e tij, iu drejtua atyre me një pyetje logjike dhe bindëse, për t'i ftuar ata drejt besimit të pastër në një Zot të vetëm. Ai u tha: "O shokët e mi në burg! A është më mirë të adhurohen zotëra të shumtë e të ndarë, të cilët nuk kanë as fuqi e as dobi, apo të adhurohet Allahu, i Vetmi që meriton adhurim, i Cili është Fuqiplotë dhe i Pamposhtur?"

Kjo pyetje retorike kishte për qëllim t'i bënte ata të mendojnë thellë: Si mund të krahasohen idhujt e vdekur e të pafuqishëm, që nuk dëgjojnë e nuk përgjigjen, me Allahun e Vetëm, i Cili me fuqinë e Tij i nënshtron të gjitha gjërat dhe askush nuk mund t'i kundërvihet Atij? Adhurimi i shumë zotërave është i kotë dhe i paarsyeshëm, sepse ata nuk posedojnë asgjë, ndërsa adhurimi i Allahut të Vetëm është i vërtetë dhe i dobishëm, sepse Ai është Krijuesi dhe Sunduesi i gjithçkaje.

Përfitimet nga ajeti:

1. Thirrja në besimin e drejtë duhet të bëhet me urtësi dhe me argumente logjike, duke i ftuar njerëzit të mendojnë e të krahasojnë midis së vërtetës dhe të kotës.
2. Pastërtia e besimit (Teuhidi) është themeli i lumturisë së njeriut, sepse adhurimi i vetëm i Allahut i jep qetësi shpirtit dhe kuptim jetës.
3. Allahu është i Vetmi që meriton adhurim, sepse Ai është i Vetmi që ka fuqi absolute dhe i nënshtron të gjitha krijesat, ndërsa çdo gjë tjetër është e dobët dhe e varfër ndaj Tij.
4. Edhe në kushtet më të vështira, si burgu, njeriu nuk duhet të harrojë misionin e tij për të përcjellë mesazhin e së vërtetës dhe për të ftuar në rrugën e Allahut.