Сураи Йусуф — Оят 57

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшансозӣ талаб мекунанд:

— «أَجْرُ»: подош, савоб ва музде, ки Худованд ба бандагони некӯкор медиҳад.

— «الْآخِرَةِ»: ҷаҳони охират, ки ҳаёти ҷовидонӣ ва ҳисобу ҷазо дар он ҷо аст.

— «يَتَّقُونَ»: парҳезгорӣ мекунанд, яъне аз ғазаби Худо метарсанд ва аз гуноҳу ширк дурӣ меҷӯянд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки подошу савоби охират барои аҳли имон ва тақво аз ҳар неъмату подоши дунё бартар ва беҳтар аст. Ин подоши охират махсус барои касонест, ки ба Худо имон овардаанд ва бо иҷрои фармонҳои Ӯ ва тарки манъҳои Ӯ тақво пеша кардаанд. Яъне савоби охират на ба ҳама, балки ба мӯъминони парҳезгор дода мешавад. Ҳарчанд дунё низ неъматҳои худро дорад, аммо он гузаро ва нопойдор аст, вале савоби охират ҷовидонӣ ва беҳтарин аст. Ин оят ба бандагон мефаҳмонад, ки барои ба даст овардани ин подоши бузург бояд имонро бо тақво ҳамроҳ кунанд, зеро имон бе амали солеҳ ва парҳезгорӣ нопурра аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳадафи аслӣ дунё нест, балки охират аст; пас бояд барои охират кӯшиш кунем.

— Худованд подоши охиратро ба имон ва тақво вобаста кардааст, яъне ҳар кас имон ва парҳезгорӣ дошта бошад, савоби беҳтарин интизори ӯст.

— Ин оят умедбахш аст: ҳар мӯъмине, ки аз гуноҳ парҳез мекунад, метавонад ба подоши бузурги Худо умедвор бошад.

— Қуръон моро ба зиндагии бо маънӣ ва пур аз некӯкорӣ даъват мекунад, ки натиҷаи он хушбахтии ҷовидонӣ дар охират аст.

— Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини адолат ва ҳикмат аст: ҳар ки некӯкор бошад, подоши беҳтарин мегирад, ва ин одамонро ба дӯст доштани Қуръон ва пайравӣ аз он ташвиқ мекунад.