Сураи Йусуф — Оят 81

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• арҷиъӯ: баргардед.
• сарақа: дуздӣ кард.
• шаҳиднā: гувоҳӣ додем.
• ал-ғайб: чизҳои пинҳонӣ, оянда ва он чи аз чашм пӯшида аст.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз суханони бародари калонии Юсуф (алайҳис-салом) аст, ки ба бародарони худ гуфт: ба сӯи падаратон баргардед ва ба ӯ бигӯед: «Эй падари мо! Ҳақиқатан писари ту дуздӣ кард». Яъне Бинёмин муттаҳам ба дуздӣ шуд ва Азизи Миср ӯро ба хотири ин ҷиноят ба бандагӣ гирифт. Онҳо гуфтанд: «Мо танҳо ба он чизе гувоҳӣ додем, ки худамон дидаем ва аз он огоҳ шудаем — яъне дидем, ки паймона аз борҷомаи ӯ бароварда шуд. Мо аз ғайб огоҳ набудем ва намедонистем, ки ӯ чунин кор мекунад; агар медонестем, ҳаргиз ба ту ваъда намедодем, ки ӯро баргардонем». Пас онҳо узрхоҳӣ карданд, ки ин ҳодиса берун аз дониш ва интизори онҳо рух дод ва онҳо дар ин бора тақсир надоштанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд ҳақиқатро бигӯяд ва танҳо ба он чизе гувоҳӣ диҳад, ки худаш дидааст ва медонад.
• Эътироф ба маҳдудияти дониши инсонӣ: мо ҳама чизро намедонем ва ояндаро танҳо Аллоҳ медонад.
• Сабру таҳаммули падар ва фарзандон дар озмоишҳо сабақи бузург аст.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳатто паёмбарон ва солеҳон низ дар зиндагӣ бо имтиҳонҳо рӯбарӯ мешаванд ва ин боиси боло рафтани дараҷаи онҳост.
• Дар муносибатҳои оилавӣ бояд ростқавлӣ, эҳтиром ва узрхоҳӣ ҷой дошта бошад.
• Ҳамаи рӯйдодҳо зери тадбири Аллоҳи ҳаким ҷараён мегиранд ва банда бояд ба Ӯ таваккул кунад.