Surat Ibrahim — Ayat 17

1. Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• يَتَجَرَّعُهُ (yatajarra'uhu): nyoba nguntal kanthi angel banget, kaya ngombe kanthi dipeksa.
• يُسِيغُهُ (yusīghuhu): nglebokake ing gorokan nganti bisa mudhun kanthi gampang.
• وَرَائِهِ (warā'ihi): ing ngarepe, ing mburine, utawa ing wektu sabanjure.
• عَذَابٌ غَلِيظٌ ('adzābun ghalīzh): siksa kang abot banget lan nglarani.

1. Tafsir ayat:

Wong kang gumedhe lan sombong ing donya, ing akhirat bakal diwenehi ombenan kang ala banget, yaiku banyu kang umob, getih, lan nanah kang mili saka awaké wong-wong ing neraka. Dheweke nyoba nguntal ombenan iku bola-bali, nanging ora bisa nglewati gorokané kanthi gampang, amarga rasane pait, panas, lan mambu banget. Saka saben arah, pati kaya-kaya nyedhaki dheweke, saka saben perangan awaké, saka saben rasa lara kang dialami. Nanging dheweke ora mati, ora bisa ngaso lan ora bisa uwal saka siksa iku. Malah, sawise siksa iki, isih ana siksa liya kang luwih abot lan nglarani kang nunggu dheweke, yaiku siksa kang langgeng ing neraka.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki ngelingake kita supaya ora sombong lan gumedhe, amarga kesombongan iku bisa nggawa manungsa marang siksa kang abot banget.
• Kita dielingake yen urip ing donya iki mung sedhela, lan saben tumindak ala bakal ana piwalesé ing akhirat.
• Ayat iki uga nuduhake gedhene sih-piwalesé Allah: wong kang taat lan ora sombong bakal oleh kabagyan kang langgeng, dene wong kang sombong bakal nampa siksa kang ora bisa dibayangake.
• Kita diajak supaya tansah ngendhaleni hawa nepsu lan ora nglakoni tumindak kang nggawa cilaka ing akhirat.
• Kanthi mangerteni siksa iki, kita dadi luwih semangat ngupaya ngelmu lan amal saleh, supaya bisa uwal saka siksa neraka lan mlebu swarga kang kebak nikmat.