Сураи Ибрахим — Оят 16

1. Маънои калимаҳо:

• مِّن وَرَائِهِ: дар пеши ӯ, яъне он чизе ки дар оянда интизори ӯст.
• جَهَنَّمُ: номи оташи дӯзах, ҷои азобу шиканҷаи абадӣ.
• صَدِيدٍ: рим ва хӯне, ки аз бадани аҳли дӯзах ҷорӣ мешавад.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи ҳоли он шахси мутакаббире сухан мегӯяд, ки даъвати паёмбаронро рад карда, аз ҳақ рӯй гардондааст. Дар рӯзи қиёмат дар пеши ӯ ҷаҳаннам қарор дорад, ки ҳеҷ роҳи гурезе аз он нест ва ӯ ҳатман ба он афтода хоҳад шуд. Дар он ҷо барои фурӯ нишондани ташнагии ӯ об намедиҳанд, балки аз рим ва хӯне, ки аз бадани худи аҳли дӯзах ҷорӣ мешавад, менӯшонанд. Ин нӯшокӣ на танҳо ташнагиро рафъ намекунад, балки азоби ӯро боз ҳам афзунтар мегардонад ва ӯ дар азобу шиканҷаи доимӣ қарор мегирад.

1. Фавоиде, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки мутакаббирӣ ва рӯй гардондан аз ҳақ оқибати бад дорад ва ба ҷаҳаннам мерасонад.
• Худованд одил аст ва ҳеҷ кирдор бе ҷазо намемонад; ҳар кас дар дунё чӣ бикорад, дар охират ҳосили онро мебинанд.
• Ин оят моро ба тавба ва бозгашт ба сӯи Худо тарғиб мекунад, то пеш аз он ки дер шавад, роҳи ростро интихоб кунем.
• Ваъдаи азоби дӯзах нишонаи раҳмати Худованд аст ба бандагонаш, то онҳо аз гуноҳ дурӣ ҷӯянд ва ба сӯи некӣ бишитобанд.
• Қуръон бо тасвири дақиқи ҳолати аҳли дӯзах моро ба андеша водор мекунад, ки ҳаёти ҷовидонро ҷиддӣ бигирем ва барои охират тайёрӣ бинанд.