Surat Al-Hijr — Ayat 29

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• سَوَّيْتُهُ (sawwaituhu): nata lan nyempurnakake wujude.
• نَفَخْتُ (nafakhtu): nyebulake.
• رُوحِي (ruuhi): roh-Ku, yaiku roh kang Ingsun ciptakake.
• فَقَعُوا (faqa'u): padha tiba, padha sumungkem.
• سَاجِدِينَ (saajidiin): wong-wong kang padha sujud.

1. Tafsir ayat:

Nalika Ingsun (Allah) wis nata lan nyempurnakake wujude Adam, sarta wis nyebulake roh marang dheweke, mula dheweke dadi manungsa kang urip. Banjur Ingsun dhawuh marang para malaikat: "Padha sumungkema marang dheweke, sujud minangka pakurmatan lan tetenger ngelakoni dhawuh-Ku." Sujud iki dudu sujud ngibadah marang Adam, nanging mung sujud pakurmatan lan manut marang dhawuhe Allah. Sing kudu disembah kanthi bener mung Allah piyambak.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki nuduhake gedhene kuwasa lan kawicaksanané Allah nalika nitahake manungsa kanthi wujud kang sampurna.
• Manungsa iku makhluk kang mulya, amarga Allah piyambak kang nyebulake roh lan nyempurnakake wujude.
• Para malaikat padha manut marang dhawuhe Allah, dadi tuladha kanggo kita supaya tansah manut marang dhawuh-dhawuhe Allah.
• Sujud marang manungsa ing ayat iki mung sujud pakurmatan, dudu sujud ngibadah, supaya kita ora kliru lan tetep ngerti yen ngibadah mung kanggo Allah.
• Ayat iki ngajak kita supaya luwih ngormati lan ngrumat awake dhewe minangka titah kang wis diparingi roh lan wujud kang sampurna dening Allah.
• Kita uga dielingake supaya tansah syukur marang Allah kang wis nitahake kita kanthi sampurna lan maringi urip.