Сураи Аль-Хиджр — Оят 29

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «سَوَّيْتُهُ»: яъне шаклу сурати ӯро комил ва муътадил гардондам.

— «نَفَخْتُ فِيهِ مِن رُّوحِي»: яъне рӯҳро дар ӯ дамидам, ки бо он зинда шуд. Илова кардани рӯҳ ба Худованд барои шариф гардондан аст, на ба маънои он ки рӯҳ аз Худост.

— «فَقَعُوا»: пас биафтед, фурӯ равед.

— «سَاجِدِينَ»: саҷдакунандагон.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба фариштагон мефармояд: Ҳангоме ки Одамро офаридам ва шаклу сурати ӯро комил ва муътадил гардондам, сипас рӯҳро дар ӯ дамидам ва ӯ ба башари зинда табдил ёфт, пас барои ӯ ба саҷда биафтед. Ин саҷда саҷдаи эҳтиром ва таҳият аст, на саҷдаи ибодат, зеро ибодат танҳо барои Худованди Ягона аст. Фариштагон бояд ба фармони Парвардигор итоат кунанд ва ин махлуқи навро, ки Худованд бо дасти худ офарида ва аз рӯҳи худ дар ӯ дамидааст, эҳтиром намоянд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки инсон дар назди Худованд мақоми баланд дорад, то ҷое ки фариштагон ба фармони Худо ба ӯ саҷдаи эҳтиром карданд.

— Худованд инсонро бо дасти худ офарида ва аз рӯҳи худ дар ӯ дамидааст, ки ин ифтихор ва шараф барои насли Одам аст.

— Итоат ба фармони Худованд вазифаи ҳамаи махлуқот аст, чунон ки фариштагон фавран итоат карданд.

— Ислом дини эҳтиром ва арҷгузорӣ ба инсон аст ва Қуръон китобест, ки мақоми инсонро дар олам баланд мегардонад.

— Ин оят моро ба шукргузорӣ ба Худованд барои неъмати офариниш ва рӯҳ даъват мекунад ва меҳру муҳаббатро ба Парвардигор зиёд месозад.