Surah Al-Hijr — Aya 29

Ma’anonin Kalmomin:

• سَوَّيْتُهُ: Na kammala halittarsa, na daidaita surarsa.
• نَفَخْتُ فِيهِ مِن رُّوحِي: Na hura masa rai daga rayukan da na halitta, kuma an danganta ruhin zuwa ga Allah domin girmama shi, ba don cewa wani ɓangare na Allah yake ba.
• فَقَعُوا لَهُ سَاجِدِينَ: Ku faɗi masa kuna yin sujada, wato sujadan girmamawa da karramawa, ba sujadan ibada ba.

Fassarar Ayar:

A lokacin da na kammala halittar Adamu, na daidaita surarsa, na kuma hura masa rai daga ruhin da na halitta, har ya zama mutum mai rai, to a wannan lokacin ku faɗi masa kuna yin sujada, ku rusuna masa domin girmama shi da karrama shi, bisa ga umarnina, ba domin bauta masa ba. Wannan sujada ita ce sujadan girmamawa da karramawa, kamar yadda aka yi wa Annabi Yusuf a cikin mafarkinsa, ba sujadan ibada ba, domin ibada ba ta dace da kowa face Allah kaɗai.

Fa’idodin Darasin:

1. Nuna girman martabar Annabi Adamu a wurin Allah, domin Allah ya umarci mala’ikunsa da su yi masa sujada ta girmamawa, wanda hakan ke nuna matsayin ɗan Adam da Allah ya daukaka shi.
2. Imani da cewa ruhin abu ne da Allah ya halitta, kuma danganta shi da Allah yana nufin girmamawa da karramawa, ba kamancin halitta ba.
3. Nuna ikon Allah a cikin halitta, yadda yake fitar da rai daga abin da ba shi da rai, wanda ke tabbatar da cewa Allah ne kaɗai ke da ikon rayayye da mutuwa.
4. Koyar da tawali’u da biyayya ga umarnin Allah, domin mala’iku duk da girman su sun yi biyayya ga umarnin Allah, don haka ya kamata mu yi biyayya ga Allah da Manzonsa.
5. A cikin wannan akwai nuni cewa sujada na iya zama don girmamawa a wasu lokuta, amma sujadan ibada ba ta dace da kowa face Allah kaɗai, wanda ke kare musulmi daga shirka.