Сураи Аль-Хиджр — Оят 7

1. Маънои калимаҳо:

• «لَوْ مَا»: ҳалло, чаро.
• «تَأْتِينَا»: барои мо меоварӣ.
• «بِالْمَلَائِكَةِ»: фариштагонро.
• «إِن كُنتَ»: агар ту бошӣ.
• «مِنَ الصَّادِقِينَ»: аз ростгӯён.

1. Тафсири оят:

Кофирон ва дурӯғбаровардагони паёмбар (с) бо тамасхур ва масхара ба ӯ мегуфтанд: эй касе, ки Қуръон бар ӯ нозил шудааст, чаро фариштагонро барои мо намеоварӣ, то ба рисолати ту шаҳодат диҳанд? Агар ту дар даъвои худ ростгӯӣ, ки паёмбари Худо ҳастӣ ва азоб бар мо нозил мешавад, пас фариштагонро биёр. Онҳо ин суханонро аз рӯи кибру ғурур ва инкор мегуфтанд, на аз рӯи ҷустуҷӯи ҳақиқат. Ҳол он ки омадани фариштагон ба сурати ошкор ва бо чашми сар дидан, албатта, баъд аз он имон овардан фоидае надошт, зеро он гоҳ ҳақиқат ба таври қатъӣ равшан мешуд ва имон ба ғайб аз байн мерафт.

1. Фавоид ва дарсҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки кофирон ва мухолифон ҳамеша баҳонаҳо меҷӯянд ва ҳатто агар мӯъҷизаҳои бузургро бибинанд, боз имон намеоваранд, агар дилҳояшон ба ҳақ кушода набошад.
• Паёмбар (с) бояд бо сабру таҳаммул бо чунин талабҳои ноҷо муқобила кунад ва ба Худо таваккал намояд.
• Имон ба ғайб арзиши бузург дорад; агар ҳама чиз бо чашм дида шавад, дигар имтиҳон ва озмоиш маъное надорад.
• Қуръон ба мо меомӯзад, ки ба ҷои талаби мӯъҷизаҳои ҳассос, ба далелҳои ақлӣ ва ваҳйи илоҳӣ такя кунем.
• Ин оят бори дигар бузургии Қуръонро нишон медиҳад, ки ҳатто душманон эътироф мекарданд, ки Қуръон бар Паёмбар нозил шудааст, вале аз рӯи кибр онро инкор мекарданд.
• Сабр ва устуворӣ дар роҳи даъват ба ислом, ҳатто дар муқобили тамасхур ва таҳқир, аз сифатҳои муъминони ростқавл аст.