Сураи Ан-Нахль — Оят 3

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• خَلَقَ — офарид, бино кард.
• السَّمَاوَاتِ — осмонҳо, яъне ҳамаи офаридаҳои болоии олам.
• الْأَرْضَ — замин.
• بِالْحَقِّ — ба ҳақ, яъне бо ҳикмат ва мақсади дуруст, на беҳуда.
• تَعَالَىٰ — баланд ва пок аст, аз ҳар айбу нуқсон болотар аст.
• عَمَّا يُشْرِكُونَ — аз он чизе ки онҳо ба Ӯ шарик месозанд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло осмонҳо ва заминро бо ҳақ офарид, яъне онҳоро беҳуда ва беҳикмат наофарид, балки бо мақсади дуруст ва бо амри ҳикмат бино кард. Офариниши осмонҳову замин барои бандагон далели равшани бузургии Офаридгор аст, то аз онҳо ибрат гиранд ва бидонанд, ки танҳо Аллоҳ сазовори ибодат аст. Ӯ ҳеҷ шарику ҳамто надорад ва аз ҳар чизе ки мушрикон ба Ӯ шарик месозанд, пок ва болотар аст. Ин оят ба инсон мефаҳмонад, ки ҷаҳони бузург бо тамоми дақиқӣ ва низоми худ ба Холиқи доно ва тавонманде ниёз дорад, ки танҳо Ӯ лоиқи парастиш аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Офариниши осмонҳо ва замин далели равшани вуҷуд ва бузургии Аллоҳ аст.
• Ҳамаи офаридаҳо бо ҳикмат ва мақсади муайян офарида шудаанд, на беҳуда.
• Инсон бояд аз офариниши олам ибрат гирад ва ба ягонагии Аллоҳ бовар кунад.
• Ширк ва шарик сохтан ба Аллоҳ ботил аст, зеро Ӯ аз ҳар айбу нуқсон пок ва болотар аст.
• Тафаккур дар бораи офариниш инсонро ба имон ва ибодати холис наздик мегардонад.