سورت نحل — آیت 4

د معناويو بياڼه (معاني الكلمات):

• نُطْفَةٍ: د سړي مني (سپرم) چې ډېر کمزوری او وړوكی څيز دی.
• خَصِيمٌ: ډېر جګړه كوونكى، سخت لانجې كوونكى او مجادله كوونكى.
• مُبِينٌ: څرګند او روښانه، چې خپله خصومت او لانجه يې ښكاره وي.

د آيت تفسير:

الله تعالی انسان له يو ډېر کمزوري او حقير څيز نه پيدا كړ، يعنې له نطفې (مني) نه يې د پيدايښت لړۍ پيل كړه. انسان په رحم كې ورو ورو وده وكړه، تر څو چې بشپړ انسان شو او دنيا ته راغى. خو بيا هم هغه د خپل پروردگار په وړاندې سركشي كوي او په ډېر بې ادبه ډول له خپل رب سره جګړه او لانجه پيلوي. هغه د قيامت او بيا ژوندي كېدو انكار كوي او وايي: "څوك به دا هډوكي بيا ژوندي كوي، چې ورستي شوي دي؟" په داسې حال كې چې هغه هېروي چې الله تعالی هغه له هيڅ نه پيدا كړ. دا د انسان ډېره لویه ناشكري ده چې له يوې بې ارزښته نطفې نه يې پيدا كړ، خو هغه يې پر ضد په ښكاره لانجو كې ښكېلېږي.

فايدې (ګټې):

1. انسان بايد د خپل پيدايښت په اړه فكر وكړي؛ كله چې هغه له يوې کمزورې نطفې نه پيدا شوی، نو هغه څوك چې يې له دې کمزورۍ نه پيدا كړ، بېشكه هغه پر هر څه قادر دی، نو ولې د بيا ژوندي كېدو انكار كوي؟
2. دا آيت د انسان د تواضع او عاجزۍ درس وركوي؛ انسان بايد په خپل اصل او پيل باندې وګوري، نه په خپل ظاهري ځواك او قوت باندې، ځكه چې د هغه اصل يو ډېر کمزوری څيز دی.
3. په دې آيت كې د انسان د بدبختۍ لامل ښودل شوی، چې هغه د خپل اصل او پيل هېرول دي؛ كه انسان خپل پيل ياد كړي، نو د الله تعالی په وړاندې به عاجز او منكې شي، نه لانجې كوونكى.
4. دا آيت د الله تعالی د قدرت او حكمت په اړه د انسان د پوهېدو غوښتنه كوي، تر څو د خپل رب په رحمت او قدرت باندې ايمان راوړي او له هغه سره په ښكاره لانجو كې ښكېل نشي.