Surja En-Nehl — Ajet 4

Kuptimet e fjalëve:

• Nutfah: pikë uji e vogël, farë e njeriut (sperma).
• Khasim: kundërshtar, polemist, ai që grindet dhe kundërshton.
• Mubin: i qartë, i hapët, që e bën kundërshtimin e tij të dukshëm.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar na tregon për fuqinë e Tij të pafund dhe për gjendjen e njeriut, i cili harron prej nga është krijuar. Ai e krijoi njeriun nga një pikë uji e vogël dhe e dobët (nutfah), e cila nuk ka asnjë vlerë në vetvete. Por, pasi Ai e krijoi atë dhe i dha formë, e pajisi me mendje dhe fuqi, ai njeri papritmas bëhet kundërshtar i hapët dhe grindavec. Ai guxon të kundërshtojë Zotin e tij, të mohojë ringjalljen dhe të pyesë me habi: "Kush do t'i ngjallë eshtrat kur ato janë të kalbura?" – duke harruar se Ai që e krijoi nga hiçi, ka fuqi ta rikrijojë përsëri.

Ky ajet tregon padrejtësinë e njeriut dhe mendjemadhësinë e tij, sepse ai kundërshton Zotin e tij me argumente të kota, duke u mbështetur në forcën dhe mendjen që ia dha vetë Ai. Njeriu, i cili dje ishte një pikë uji e pavlerë, sot guxon të ngrejë kokën kundër Krijuesit të tij dhe të mohojë fuqinë e Tij.

Përfitimet nga ajeti:

1. Të mendojmë për fillimin tonë të përulur – ne jemi krijuar nga një pikë uji e vogël, prandaj nuk kemi asnjë arsye për t'u bërë mendjemëdhenj dhe për t'u larguar nga bindja ndaj Allahut.
2. Fuqia e Allahut është e pafund – Ai që na krijoi nga hiçi, me siguri ka fuqi të na ringjallë përsëri pas vdekjes, prandaj ringjallja është e vërtetë dhe e sigurt.
3. Njeriu duhet ta njohë veten dhe pozitën e tij, e të mos harrojë se çdo gjë që ka është dhuratë nga Allahu, ndaj nuk ka të drejtë ta kundërshtojë Atë.
4. Ky ajet na mëson edhe mirësjelljen në dialog dhe polemikë – njeriu duhet ta përdorë mendjen e tij për të kërkuar të vërtetën, e jo për të kundërshtuar me arrogancë dhe për të mohuar të vërtetat e qarta.