Сураи Аль-Исра — Оят 105

1. Маъонии калимаҳо:

• بِالْحَقِّ: ба ҳақ, яъне бо ростӣ, адолат ва ҳикмати дуруст.
• أَنزَلْنَاهُ: онро нозил кардем, яъне Қуръонро фурӯ фиристодем.
• نَزَلَ: фурӯд омад.
• مُبَشِّرًا: хушхабардиҳанда, башораткунанда.
• نَذِيرًا: бимдиҳанда, огоҳкунанда аз азоб.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол мефармояд, ки ин Қуръонро ба ҳақ ва ростӣ нозил кардем, то бандагонро ба роҳи дуруст ҳидоят намояд, амрҳо ва наҳйҳои Худоро ба онҳо бирасонад ва подошу ҷазоро равшан созад. Ин Қуръон бо ҳақ фурӯд омад, яъне дар он ҳеҷ тағйир, таҳриф ва норавоӣ нест; он аз ҷониби Худои донои ҳаким бо адлу ҳикмат нозил шудааст ва аз дастбурди инсонҳо маҳфуз аст. Пас аз он, Худованд ба Паёмбараш (с) хитоб мекунад, ки мо туро нафиристодем, магар башоратдиҳанда ба биҳишт барои парҳезгорони фармонбардор ва бимдиҳанда аз оташи дӯзах барои кофирон ва гуноҳкорон. Вазифаи ту расонидани паём аст, на маҷбур кардани мардум ба имон.

1. Фавоиди оят:

• Қуръон китоби ҳақ ва ростӣ аст; дар он ҳеҷ шакку тағйир нест ва он аз ҷониби Худои ҳаким нозил шудааст.
• Худованд Паёмбарашро ҳамчун раҳмату башорат барои муттақиён ва бимдиҳанда барои кофирон фиристодааст, ки ин нишонаи адлу раҳмати Ӯст.
• Инсон бояд Қуръонро бо дили кушод қабул кунад ва ба амрҳои он амал намояд, зеро он роҳи наҷот ва саодати ду ҷаҳон аст.
• Ислом дини осонӣ ва равшанӣ аст; он мардумро бо башорат ва бим ба сӯи некӣ даъват мекунад, на бо зӯроварӣ.
• Ҳар касе ки ба Қуръон пайравӣ кунад, ба биҳишт башорат ёфтааст ва ҳар касе ки аз он рӯй гардонад, аз азоби Худо огоҳ шудааст.