Сураи Аль-Исра — Оят 48

1. Маънои калимаҳо:

• انظُرْ — бингар, андеша кун.
• ضَرَبُوا — онҳо оварданд, мисол оварданд.
• الْأَمْثَالَ — мисолҳо, монандҳо.
• فَضَلُّوا — пас гумроҳ шуданд, аз роҳи рост баромаданд.
• سَبِيلًا — роҳ, васила.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки бингар ва андеша кун, ки ин кофирон туро чӣ гуна тавсиф мекунанд ва ба ту чӣ гуна мисолҳо меоранд. Онҳо туро гоҳ шоир, гоҳ ҷодугар, гоҳ коҳин ва гоҳ девона мехонанд. Ҳар дафъа ба ту сифати дигаре мебанданд, ки ин худи далели саргумроҳии онҳост. Онҳо аз роҳи ҳақ ва дуруст гумроҳ шуданд ва дигар наметавонанд роҳи дурустро пайдо кунанд. На ба ҳидоят роҳ ёфта метавонанд ва на ба зарар расонидан ба ту ва хомӯш кардани нури Худо дар ту қодир мешаванд, ҳарчанд ҳар гуна ҳилаву найрангро ба кор мебаранд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки душманони Ислом ҳамеша кӯшиш мекунанд, ки Паёмбар (с) ва пайравони ӯро бо сифатҳои нодуруст тавсиф кунанд, аммо ин танҳо саргумроҳии онҳоро зоҳир мекунад.
• Мусулмон бояд аз чунин тавсифҳои ноҳақ натарсад ва дар роҳи ҳақ устувор бошад, зеро Худо нури худро ҳимоя мекунад.
• Ҳар кӯшише, ки барои хомӯш кардани даъвати исломӣ карда мешавад, бебарор аст, зеро ҳақиқат ҳамеша ғолиб аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон ва суннати Паёмбар (с) пайравӣ кунем ва аз роҳи гумроҳон дурӣ ҷӯем, то ба роҳи рост расида тавонем.