Σούρα Αλ-Ισρά — Στίχος 69

Όταν σας πλήττει (ω, ειδωλολάτρες) μία κακουχία στη θάλασσα, εξαφανίζονται (από το μυαλό σας) όλοι όσοι τους επικαλείστε (και λατρεύετε) εκτός απ' Αυτόν. Αλλά όταν σας σώζει και φτάνετε στη στεριά, αποστρέφεστε ξανά (από το να λατρεύετε μόνο Αυτόν, και αποδίδετε ξανά σ' Αυτόν εταίρους στη λατρεία)! Πράγματι, ο άνθρωπος είναι αχάριστος (εκτός από όποιον τον προστατεύει ο Αλλάχ από τέτοιο χαρακτήρα).

Αισθάνεστε ασφαλείς ότι (αφού σας έσωσε από τη θάλασσα) δε θα κάνει τη στεριά να σας καταπιεί ή δε θα στείλει πάνω σας πέτρες (σαν βροχή, από τον ουρανό); Και τότε δε θα βρείτε για σας κανέναν προστάτη.

Πράγματι, τιμήσαμε τα παιδιά του Αδάμ (με ότι τους δώσαμε μυαλό, καλή μορφή, Θεία Βιβλία, υποτάξαμε τα πάντα στο σύμπαν να τους υπηρετούν, και διατάξαμε τους Αγγέλους να πέσουν σε Σιτζούντ στάση με το μέτωπο στο έδαφος ενώπιον του Αδάμ ως τιμή και χαιρετισμό), και τα μεταφέραμε στη στεριά (πάνω στα ζώα) και στη θάλασσα (στα πλοία), και τους παρείχαμε καλά αγαθά, και τα προτιμήσαμε πάνω από πολλά από ό,τι δημιουργήσαμε με αξιοσημείωτη προτίμηση.

Την Ημέρα που θα καλέσουμε κάθε ομάδα ανθρώπων με τον ηγέτη τους (που τον ακολουθούσαν στην εγκόσμια ζωή), όποιου θα του δωθεί το βιβλίο (των πράξεών του) στο δεξί του χέρι, εκείνοι θα διαβάσουν το βιβλίο τους (ευτυχισμένοι), και δε θα αδικηθούν, ούτε όσο το νήμα του κουκουτσιού ενός χουρμά.