Сураи Аль-Кахф — Оят 36

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «السَّاعَةَ»: рӯзи қиёмат.

— «قَائِمَةً»: барпошаванда, воқеъшаванда.

— «رُدِّدْتُ»: баргардонида шудам.

— «مُنقَلَبًا»: ҷойи бозгашт, оқибат ва саранҷом.

1. Тафсири оят:

Ин мард ба боғи худ даромад, дар ҳоле ки бо инкор кардани баъс (эҳёи пас аз марг) ва шак дар рӯзи қиёмат ба худ зулм карда буд. Вай аз зебоӣ ва ҳосили боғаш ба ваҷд омада, гуфт: «Ман бовар надорам, ки ин боғ ҳеҷ гоҳ нобуд шавад ва бовар надорам, ки қиёмат барпо гардад. Ва агар — тавре ки ту эй муъмин мегӯӣ — қиёмат воқеъ шавад ва ман ба сӯи Парвардигорам баргардонида шавам, ҳатман дар он ҷо ҷойи бозгаште беҳтар аз ин боғ хоҳам ёфт; зеро агар дар дунё ин боғро ба ман додааст, пас дар охират низ беҳтарашро хоҳад дод, то каромат ва манзалати ман назди Ӯ нигоҳ дошта шавад».

Ин суханони вай аз ғурур, худписандӣ ва нодонӣ сарчашма мегирифт. Вай гумон мекард, ки неъматҳои дунё далели хушнудии Худованд аз ӯст ва аз ин рӯ дар охират низ ҳамин гуна неъматҳоро хоҳад дошт. Ҳол он ки неъмати дунё озмоиш аст, на далели қурби мақом.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Инсон набояд аз неъматҳои дунё мағрур шавад ва онҳоро далели хушнудии Худованд бидонад; зеро дунё ҷойи имтиҳон аст.

— Инкор кардани рӯзи қиёмат ва шак дар он сабаби ҳалокат ва зулм ба худи инсон аст.

— Бовар ба қиёмат инсонро ба амали нек ва шукргузорӣ водор мекунад ва аз ғурур ва худписандӣ нигоҳ медорад.

— Ҳақиқати имон он аст, ки инсон ҳамаи неъматҳоро аз ҷониби Худованд донад ва ба ҷойи фахр кардан, шукргузор бошад.

— Қуръони Карим моро тарбият мекунад, ки ба оқибати корҳо андешем ва ба ҷойи такя ба дунё, ба ризои Худованд такя кунем.