Surat Al-Kahf — Ayat 36

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• السَّاعَةَ : dina kiamat, yaiku dina kanggo ngétung kabèh amalé manungsa.
• قَائِمَةً : kelakon, dumadi, utawa ana.
• رُدِدتُّ : aku dibalèkaké, aku dilirakaké bali.
• مُنقَلَبًا : panggonan bali, papan kang dituduhaké kanggo mulih.

2) Katrangané ayat:

Wong iki mlebu ing keboné kanthi kaanan ora adil marang awaké dhéwé, sebabé dhèwèké kafir marang dina tanginé wong mati lan mamang marang anané dina kiamat. Dhèwèké gumun banget marang keboné kang subur lan woh-wohané kang akèh, banjur ngomong: "Aku ora ngira yèn kebon iki bakal rusak ing salawasé uripku, lan aku uga ora ngandel yèn dina kiamat iku bakal kelakon. Lan yèn pancèn bener kaya kang kok omongaké, hé wong mukmin, yèn aku dibalèkaké marang Gusti Allah, mesthi aku bakal nemu papan bali kang luwih becik tinimbang kebon iki, amarga aku iki wong kang mulya lan dhuwur drajaté ing ngarsané."

Wong iki nganggep yèn urip iku mung ing donya waé, ora ana urip sawisé mati. Dhèwèké uga nganggep yèn bandha donya kang akèh iku dadi tandha yèn dhèwèké bakal tetep diparingi kamulyan ing akherat. Iki minangka panganggep kang kliru banget, amarga bandha donya ora dadi ukuran kamulyan ing ngarsané Gusti Allah.

3) Piwulang kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulang kita supaya ora sombong lan ora gumantung marang bandha donya waé, amarga kabèh iku mung sementara lan bakal rusak.
• Kita kudu yakin yèn dina kiamat iku pancèn bakal kelakon, lan saben wong bakal dibalèkaké marang Gusti Allah kanggo ngétung amalé.
• Wong kang iman lan taqwa marang Gusti Allah bakal nemu papan bali kang luwih becik ing akherat, yaiku swarga kang kebak kanikmatan.
• Ayat iki ngajak kita supaya ora mamang marang janjiné Gusti Allah, lan tansah ngupaya ngelakoni amal shalih supaya bisa mlebu swarga.
• Islam iku agama kang ngandhut piwulang kanggo urip ing donya lan akherat kanthi seimbang, mula ayo padha nggatekake lan nglakoni kanthi tenanan.