Sura Al-Kahf — Werset 36

Znaczenie słów:

• قَائِمَةً – mająca miejsce, zaistniejąca.
• رُدِدْتُ – zostałem przywrócony, zostałem odesłany.
• مُنْقَلَبًا – miejsce powrotu, ostateczne odniesienie, cel, do którego się wraca.

Interpretacja wersetu:

Człowiek ten wszedł do swojego ogrodu, krzywdząc samego siebie swoim niewierzeniem w zmartwychwstanie i wątpliwościami co do nadejścia Godziny. Zachwycił się owocami i bogactwem swojego ogrodu, po czym powiedział: „Nie sądzę, aby Godzina (Sąd Ostateczny) nadeszła kiedykolwiek. Nie wierzę, że ten ogród kiedykolwiek zniszczeje – życie będzie trwać wiecznie. A nawet jeśli – jak twierdzisz, o wierzący – Godzina nadejdzie i zostanę przywrócony do mojego Pana, to z pewnością znajdę u Niego coś lepszego niż ten ogród, jako miejsce powrotu i ostatecznego odniesienia. Skoro Bóg obdarzył mnie tym bogactwem w życiu doczesnym, to z pewnością obdarzy mnie jeszcze większym dobrem w życiu ostatecznym, ze względu na moją godność i moją pozycję u Niego”.

Ten człowiek wyciągnął błędny wniosek – pomyślał, że skoro Bóg dał mu tyle dóbr w tym świecie, to znaczy, że jest On z niego zadowolony i że w życiu ostatecznym czeka go jeszcze większe dobro. Nie zrozumiał jednak, że dobra doczesne nie są dowodem Bożej łaski ani oznaką szlachetności u Boga – Bóg daje je zarówno dobrym, jak i złym, a prawdziwą miarą jest wiara i dobre uczynki.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Ostrzeżenie przed złudnym poczuciem bezpieczeństwa – majątek i dostatek doczesny nie są dowodem na to, że Bóg jest zadowolony z człowieka, ani gwarancją dobrego końca w życiu ostatecznym.
2. Ukazanie niebezpieczeństwa pychy i samouwielbienia – człowiek, który przypisuje sobie godność i zasługi, zapomina o swojej zależności od Boga i o tym, że wszystko, co posiada, jest jedynie tymczasowym dobrem na próbę.
3. Przypomnienie o konieczności wiary w Dzień Sądu – wiara w zmartwychwstanie jest fundamentem, który nadaje sens życiu i uczynkom; jej zaprzeczenie prowadzi do zguby.
4. Nauka, że prawdziwym „powrotem” i „ostatecznym odniesieniem” człowieka jest Bóg – dlatego należy troszczyć się o to, co przygotowuje się na to spotkanie, a nie o to, co przemija w tym świecie.
5. Zachęta do pokory i wdzięczności – zamiast chełpić się darami, należy dziękować Dawcy i wykorzystywać je w sposób, który przybliża do Niego, a nie oddala.