Surja El-Kehf — Ajet 59

Kuptimet e fjalëve:

• el-Kurâ (القرى): vendbanimet e popujve të lashtë, siç ishin ato të popullit të Hudit, Salihut, Lutit dhe Shuajbit.
• le-muhlikihim (لِمَهْلِكِهِم): për shkatërrimin e tyre, pra për kohën e zhdukjes së tyre.
• mev’iden (مَوْعِدًا): një afat të caktuar, një kohë të njohur që nuk vonohet dhe nuk përshpejtohet.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar u tregon njerëzve për ata popuj që kanë kaluar para tyre, si populli i Hudit, Salihut, Lutit dhe Shuajbit, të cilët banonin në vendbanime afër rrugës së kurejshëve gjatë udhëtimeve të tyre tregtare. Ai i shkatërroi ata kur bënë padrejtësi ndaj vetvetes me mosbesim dhe me kryerjen e mëkateve, duke përgënjeshtruar të dërguarit e tyre. Por Ai nuk i shkatërroi ata papritur, pa paralajmërim; përkundrazi, Ai caktoi për shkatërrimin e tyre një afat të caktuar dhe një kohë të njohur. Kur erdhi ai afat dhe u plotësua koha e caktuar, atëherë i zuri dënimi i Tij dhe i shkatërroi të gjithë. Ky është një paralajmërim për kurejshët dhe për të gjithë njerëzit se dënimi i Allahut nuk vonohet kur të vijë afati i tij, dhe se Ai nuk nxiton me dënim para kohës së caktuar.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Dënimi i Allahut ndaj popujve të mëparshëm ishte pasi ata bënë padrejtësi dhe i kaluan kufijtë në mosbesim dhe mëkate – kjo tregon se drejtësia e Allahut është e përsosur, sepse Ai nuk dënon askënd pa faj.
2. Allahu i jep çdo populli afat dhe nuk nxiton me dënim, duke u dhënë mundësi për pendim dhe kthim tek Ai – kjo është nga mëshira e Tij ndaj robërve të Tij.
3. Shkatërrimi i popujve të mëparshëm është një mësim dhe përvojë për brezat e mëvonshëm, që t’i frikësohen Allahut dhe të mos ndjekin rrugën e tyre.
4. Ky ajet i bën njerëzit të nxitojnë drejt pendimit para se të vijë afati, sepse askush nuk e di se kur do të vijë dënimi i Allahut.
5. Ajeti ngushëllon Profetin ﷺ dhe besimtarët, duke u treguar se hakmarrja ndaj armiqve të fesë është e sigurt, edhe nëse vonohet, sepse çdo gjë ka afatin e vet të caktuar tek Allahu.