Surja El-Kehf — Ajet 65

Kuptimet e fjalëve:

• فَوَجَدَا – gjetën të dy (Musai dhe shërbëtori i tij).
• عَبْدًا مِّنْ عِبَادِنَا – një rob nga robërit tanë (të zgjedhur).
• آتَيْنَاهُ رَحْمَةً مِّنْ عِندِنَا – i dhamë atij mëshirë nga ana Jonë (profetësi dhe butësi ndaj krijesave).
• وَعَلَّمْنَاهُ مِن لَّدُنَّا عِلْمًا – e mësuam atë me dituri të veçantë nga ana Jonë (dije të fshehtë që nuk e di kush tjetër).

Tefsiri i ajetit:

Kur Musai (paqja qoftë mbi të) dhe shërbëtori i tij arritën te shkëmbi ku e kishin humbur peshkun, ata gjetën aty një rob të devotshëm nga robërit tanë – i cili ishte Hizri (paqja qoftë mbi të), një profet nga profetët e Allahut. Allahu i kishte dhënë atij mëshirë të madhe nga ana e Tij, që përfshinte profetësinë dhe dhembshurinë ndaj njerëzve, dhe e kishte mësuar atë me një dituri të veçantë nga ana e Tij – dituri të fshehtë që nuk u është dhënë njerëzve të tjerë, e cila lidhej me disa ngjarje të fshehta që Allahu ia kishte mësuar atij. Kjo dituri ishte e ndryshme nga dituria e Musait, sepse Musai kishte diturinë e sheriatit dhe të ligjit, ndërsa Hizri kishte diturinë e fshehtësive të Allahut në disa çështje.

Përfitimet nga ajeti:

1. Allahu i zgjedh nga robërit e Tij ata që do, dhe i nderon me mëshirë e dituri të veçantë – kjo tregon madhështinë e Allahut dhe lirinë e Tij në dhënien e dhuratave.
2. Dituria e vërtetë është dhuratë nga Allahu, prandaj njeriu duhet t’i lutet Allahut që t’i japë dituri të dobishme dhe t’i hapë dyert e mirësisë.
3. Përulësia e Musait – edhe pse ishte profet i madh – për të mësuar nga një tjetër, na mëson se kërkimi i diturisë nuk ka kufi dhe se njeriu nuk duhet të ndalojë së mësuari nga kushdo që ka dije.
4. Mëshira e Allahut ndaj robërve të Tij është e madhe; Ai u jep disa njerëzve dituri të veçanta për t’i udhëhequr të tjerët drejt së mirës.
5. Islami e nderon diturinë dhe dijetarët, dhe i nxit besimtarët që të kërkojnë dituri kudo që është, sepse dituria është dritë nga Allahu.