Surja El-Kehf — Ajet 66

Kuptimet e fjalëve:

• هَلْ أَتَّبِعُكَ: A të ndjek ty (në udhëtimin tënd)?
• عَلَى أَن تُعَلِّمَنِ: Me kusht që të më mësosh mua.
• مِمَّا عُلِّمْتَ: Nga ajo dituri që të është dhënë ty.
• رُشْدًا: Dituri që më udhëzon në të vërtetën dhe më largon nga gabimi.

Tefsiri i Ajetit:

Kur Musai (paqja qoftë mbi të) e takoi njeriun e drejtë (Hidrin) në vendin ku takohen dy detet, ai e përshëndeti dhe me plot respekt e përulësi i tha: "A më lejon mua që të të ndjek ty në udhëtimin tënd, me kusht që të më mësosh nga ajo dituri që Allahu të ka dhënë ty, e cila më udhëzon në rrugën e drejtë dhe më sjell dobi në fenë dhe jetën time?" Kjo ishte shenjë e përulësisë së Musait, sepse edhe pse ishte pejgamber i madh, ai kërkoi dituri nga një njeri tjetër, duke treguar se dituria nuk njeh kufij dhe se njeriu gjithmonë ka nevojë të mësojë.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Vlera e diturisë dhe kërkimi i saj: Musai, edhe pse ishte i dërguar i Allahut, nuk u tregua mendjemadh dhe kërkoi të mësojë nga dikush tjetër. Kjo na mëson se kërkimi i diturisë është detyrë e çdo besimtari dhe se njeriu nuk duhet të ndalojë së mësuari kurrë.
2. Përulësia ndaj dijetarëve: Musai iu drejtua me respekt dhe butësi, duke treguar se edhe njeriu më i ditur duhet të jetë i përulur dhe të respektojë ata që kanë dituri të veçantë.
3. Qëllimi i pastër në kërkimin e diturisë: Musai kërkoi dituri që ta udhëzonte në rrugën e drejtë ("rushed"), jo për lavdi apo përfitime materiale. Kjo na mëson se qëllimi ynë në mësim duhet të jetë afrimi te Allahu dhe përmirësimi i vetes.
4. Edukata në marrëdhëniet me njerëzit: Kjo ngjarje na mëson se si duhet t'i kërkojmë dikujt dije – me butësi, respekt dhe duke kërkuar leje, jo me arrogancë apo këmbëngulje.