Сураи Аль-Кахф — Оят 65

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

— «فَوَجَدَا»: пас ёфтанд он ду (Мӯсо ва ҷавони ҳамроҳаш).

— «عَبْدًا مِّنْ عِبَادِنَا»: бандае аз бандагони Мо.

— «آتَيْنَاهُ رَحْمَةً مِّنْ عِندِنَا»: ба ӯ раҳмате аз ҷониби Худ додем.

— «وَعَلَّمْنَاهُ مِن لَّدُنَّا عِلْمًا»: ва ба ӯ аз ҷониби Худ илме омӯхтем.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Мӯсо (алайҳис-салом) ва ҷавони ҳамроҳаш ба он ҷое расиданд, ки моҳӣ гум шуда буд, дар он ҷо бандае аз бандагони солеҳи Худоро ёфтанд. Ин банда Хизр (алайҳис-салом) буд, ки Худованд ба ӯ раҳмате аз ҷониби Худ ато карда буд ва илми хоссе аз ҳузури Илоҳӣ ба ӯ омӯхта буд, ки дигарон аз он огоҳ набуданд. Ин илм аз илмҳои ғайб буд, ки танҳо Худованд онро ба ҳар касе ки хоҳад, меомӯзад. Дар ин оят ишора ба он аст, ки Худованд бандагони худро бо раҳмати хос ва илми вижае махсус мегардонад, ки аз доираи дониши одамон берун аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

— Худованд бандагони солеҳи худро бо раҳмати хоссаи худ сарфароз мегардонад.

— Илми ғайб танҳо аз ҷониби Худованд аст ва Ӯ онро ба ҳар касе ки хоҳад, ато мекунад.

— Ин оят моро ба сӯи фурӯтанӣ ва эҳтиром ба бандагони солеҳи Худо ҳидоят мекунад.

— Қиссаи Мӯсо ва Хизр (алайҳимо-с-салом) дарсҳои бузурге дар бораи сабр, тавозуъ ва омӯхтани илм дорад.

— Ин ҳодиса нишон медиҳад, ки ҳатто паёмбарон низ ҳамеша дар ҳоли омӯхтан ва ёдгирӣ будаанд, ки ин ба мо дарси ҳаётӣ аст.