Сураи Аль-Кахф — Оят 70

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «اتَّبَعْتَنِي»: пайравии маро қабул кардӣ ва ҳамроҳам шудӣ.

— «تَسْأَلْنِي»: аз ман пурсиш накун.

— «أُحْدِثَ»: оғоз кунам, баён намоям.

— «ذِكْرًا»: ёдоварӣ, баён ва шарҳ.

1. Тафсири оят:

Хизр (алайҳис-салом) ба Мӯсо (алайҳис-салом) гуфт: агар ту маро пайравӣ кунӣ ва ҳамроҳам шавӣ, пас аз ман дар бораи ҳеҷ чизе, ки мебинӣ ва ба назарат нохуш ё аҷиб меояд, напурс, то даме ки худам дар бораи он ба ту баён ва шарҳ надиҳам. Яъне, сабр кун ва интизор шав, то ман худам ибтидо карда, ҳикмати он корро ба ту равшан созам. Ин шарт барои он буд, ки Мӯсо (алайҳис-салом) аз рӯи дониши худ ба қазоват шитоб накунад ва ба ҳикмати пинҳонии корҳое, ки Хизр анҷом медод, пай набарад, магар баъд аз он ки Хизр худаш онро шарҳ диҳад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят таълим медиҳад, ки дар роҳи омӯзиш ва пайравӣ аз донишмандон бояд сабр ва фурӯтанӣ дошт.

— Нишон медиҳад, ки баъзе корҳо ҳикмате доранд, ки мо онро дар аввал намефаҳмем; пас бояд ба Қуръон ва суннат бовар дошта бошем, ки ҳамаи онҳо аз рӯи ҳикмат ва адолат аст.

— Одамро ташвиқ мекунад, ки ба ҷои шитоб дар пурсиш ва инкор, аввал гӯш кунад ва биомӯзад, то ҳақиқатро бифаҳмад.

— Ин оят меҳрубонии Худоро нишон медиҳад, ки ба бандагонаш тавассути паёмбарон ва олимон роҳи дурустро нишон медиҳад ва онҳоро аз хато нигоҳ медорад.

— Қуръон китобест, ки на танҳо аҳком, балки одоби муошират, сабр, илмомӯзӣ ва фурӯтаниро низ таълим медиҳад; ин ҳама одамро ба ислом ҷалб мекунад ва дилро ба он гарм месозад.