Сураи Аль-Кахф — Оят 92

1. Маънои калимаҳо:

— «ثُمَّ»: сипас, баъд аз он.

— «أَتْبَعَ»: пайравӣ кард, рафт ва давом дод.

— «سَبَبًا»: роҳ, восита, имконият ва асбоби расидан ба мақсад.

1. Тафсири оят:

Баъд аз он ки Зулқарнайн ба самтҳои шарқ ва ғарб сафар кард ва дар ҳар ду ҷо корҳои бузург анҷом дод, боз ба роҳе дигар рафт. Ин роҳи сеюм миёни шарқу ғарб қарор дошт ва аз ҷануб ба шимол тӯл мекашид. Ӯ дар ин сафар низ бо воситаҳо ва имкониятҳое, ки Аллоҳ ба ӯ ато карда буд, аз қудрат, дониш ва лашкари худ истифода бурд ва бо тамоми тадбирҳо ба пеш рафт. Ин оят нишон медиҳад, ки Зулқарнайн подшоҳи одилу тавонманде буд, ки Аллоҳ ба ӯ роҳҳои гуногун ва воситаҳои расидан ба ҳадафро осон карда буд, ва ӯ ҳамеша бо таваккал ба Аллоҳ ва истифода аз асбобҳо ба сӯи мақсадҳои нек ҳаракат мекард.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Аллоҳ ба бандагони солеҳи худ имкониятҳо ва воситаҳо медиҳад, то корҳои бузург анҷом диҳанд.

— Истифода аз асбобҳо ва тадбирҳо дар роҳи нек амри матлуб аст, на танҳо интизорӣ.

— Сафару сайругашт барои паҳн кардани адлу некӣ ва ёрии мардум амали нек аст.

— Оят моро тарғиб мекунад, ки дар зиндагӣ бо ҳиммат ва иродаи қавӣ пеш равем ва аз неъматҳои Аллоҳ барои хайр истифода барем.

— Қуръон достони бандагони солеҳро баён мекунад, то мо аз онҳо ибрат гирем ва ба некӣ рағбат пайдо кунем.