سورت مريم — آیت 36

د لغوې معناوې:

• صِرَاطٌ: لاره، لار.
• مُسْتَقِيمٌ: نېغه، سمه، هغه لاره چې هېڅ انحراف او کږوالی پکې نه وي.

د آيت تفسير:

حضرت عيسى عليه السلام خپل قوم ته وويل: بېشكه الله چې زه تاسو د هغه عبادت ته رابلم، همغه زما رب دى او همغه ستاسو رب دى. هغه يوازې د عبادت وړ دى، له هغه سره هېڅ شريك نشته. زه او تاسو ټول د هغه په بندګۍ كې سره برابر يو، هيڅوك د هغه په ربوبيت كې شريك نه دى. نو تاسو يوازې د هغه عبادت وكړئ او د هغه اطاعت وكړئ، ځكه چې ربوبيت يوازې د هغه لپاره خاص دى. دا چې ما تاسو ته وويل، دا همغه نېغه او سمه لار ده چې د الله د رضایت او خوښۍ لوري ته رسوي، او په دې لار كې هېڅ كږوالى او انحراف نشته.

فايدې:

• دا چې حضرت عيسى عليه السلام، چې يو ستر پيغمبر و، خپل ځان يې د نورو خلکو په څېر د الله بنده ګڼلى او د عبادت امر يې كړى، دا ثابتوي چې عيسى عليه السلام يواځې د الله يو پيغمبر و، نه د هغه زوى او نه يې عبادت بايد وكړل شي.
• دا آيت د توحيد په باب يو ډېر روښانه دليل دى، چې ټول پيغمبران په همدې عقيدې راغلي وو، او دا چې د الله عبادت يواځې د هغه لپاره دى، دا د نجات او سعادت يواځينۍ لار ده.
• د دې آيت له مخې، هغه څوك چې د نېغې لارې غوښتونكى وي، هغه بايد د الله د عبادت او اطاعت لار غوره كړي، ځكه چې دا لار د جنت او د الله د رضایت لوري ته بېولونكې ده.