Сураи Марьям — Оят 36

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• رَبِّي: Парвардигори ман, яъне соҳиби тарбият ва идоракунандаи ман.
• فَاعْبُدُوهُ: Пас танҳо Ӯро ибодат кунед ва итоат намоед.
• صِرَاطٌ مُّسْتَقِيمٌ: Роҳи рост ва дуруст, ки ҳеҷ каҷиву инҳирофе надорад.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Ҳазрати Исо (алайҳис-салом) ба қавми худ хитоб мекунад ва мегӯяд: Ҳамоно Аллоҳи Ягона Парвардигори ман ва Парвардигори шумост. Ӯст, ки маро ва шуморо офарида ва тарбият мекунад. Пас, танҳо Ӯро ибодат кунед ва дар ибодат барои Ӯ ҳеҷ шарике қоил нашавед. Ман ва шумо дар бандагии Ӯ баробар ҳастем ва ҳамагии мо махлуқ ва бандаи Ӯем. Ин сухане, ки ба шумо мегӯям — яъне ихлос дар ибодат ба Аллоҳи Ягона — ҳамон роҳи рост ва дурустест, ки ба ризои Аллоҳ ва хушнудии Ӯ мерасонад ва ҳеҷ каҷиву инҳирофе дар он нест.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки ҳамаи паёмбарон, аз ҷумла Ҳазрати Исо (алайҳис-салом), мардумро ба як асл — ибодати танҳо ба Аллоҳи Ягона — даъват кардаанд. Ин воҳиди паём ва рисолати ҳамаи анбиёст.
• Исо (алайҳис-салом) худро бандаи Аллоҳ мехонад ва мегӯяд, ки Ӯ Парвардигори ман ва шумост. Ин ботил будани он ақидаеро собит мекунад, ки ӯро худо ё писари Худо мепиндоранд.
• Ибодати холис барои Аллоҳ ва парҳез аз ширк, роҳи рост ва наҷотбахш аст. Ҳар кас ин роҳро бигирад, ба саодати дунёву охират мерасад.
• Дар ин оят таъкид шудааст, ки роҳи тавҳид ва ибодати ягона роҳи мустақим аст; ҳар роҳи дигаре ба гумроҳӣ мебарад.
• Ин оят моро ба ваҳдати саф ва бародарии имонӣ даъват мекунад: ҳамаи бандагони Аллоҳем ва дар баробари Ӯ баробарем, танҳо тақво аст, ки моро аз ҳам фарқ мекунонад.