Сураи Марьям — Оят 45

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «يَا أَبَتِ»: эй падарам, эй падарҷонам — муроҷиати меҳрубонона ва бо эҳтиром ба падар.

— «يَمَسَّكَ»: ба ту расад, туро фаро гирад.

— «وَلِيًّا»: дӯст, ҳамдам, қарин ва ҳамроҳ.

1. Тафсири оят:

Иброҳим (алайҳис-салом) боз бо нармӣ ва меҳрубонӣ ба падараш муроҷиат мекунад ва мегӯяд: «Эй падарам, ман метарсам, ки агар дар куфр ва инкори худ бимирӣ, аз ҷониби Худованди Раҳмон ба ту азоб бирасад ва он гоҳ ту дар оташ ҳамдам ва ҳамроҳи шайтон гардӣ». Яъне, ҳар касе ки дар дунё дӯстӣ ва пайравии шайтонро ихтиёр кунад, дар охират низ ҳамнишин ва қарини ӯ дар азоб хоҳад буд. Иброҳим (алайҳис-салом) намехоҳад, ки падараш ба чунин сарнатиҷа гирифтор шавад, бинобар ин бо дилсӯзӣ ва ғамхорӣ ӯро огоҳ мекунад ва ба сӯи имон даъват менамояд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки даъват ба сӯи Худо бояд бо нармӣ, меҳрубонӣ ва эҳтиром бошад, ҳатто нисбат ба касе ки дар куфр қарор дорад.

— Фарзанд бояд нисбати волидонаш дилсӯз ва ғамхор бошад ва барои наҷоти онҳо аз азоби Худо талош кунад.

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки дӯстӣ ва пайравии шайтон оқибати бад дорад ва одамро ба ҳамроҳии ӯ дар оташ мерасонад.

— Худованди Раҳмон бо вуҷуди Раҳмон будан, барои кофирон ва гуноҳкорон азоб ҳам дорад; пас бояд аз ғазаби Ӯ тарсид ва ба сӯи Ӯ баргашт.

— Ин оят моро ба муҳаббат ва дилсӯзӣ нисбат ба наздикон ва кӯшиш барои ҳидояти онҳо тарғиб мекунад ва нишон медиҳад, ки ислом дини раҳмат, насиҳат ва хайрхоҳист.