Сураи Марьям — Оят 64

1. Маънои калимаҳо:

• نَتَنَزَّلُ: фурӯ меоем, нозил мешавем (ҷамъи мо — фариштагон).
• بِأَمْرِ رَبِّكَ: бо фармони Парвардигори ту.
• مَا بَيْنَ أَيْدِينَا: он чи дар пеши мост (оянда — охират).
• مَا خَلْفَنَا: он чи дар пушти мост (гузашта — дунё).
• مَا بَيْنَ ذَلِكَ: он чи миёни ин дуст (байни дунё ва охират).
• نَسِيًّا: фаромӯшкунанда.

1. Тафсири оят:

Ин оят суханони Ҷабраил (алайҳис-салом) аст, ки ба Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) гуфт, вақте ки Паёмбар муддате интизори нузули ваҳй шуда, хаёл кард, ки чаро фаришта дер мекунад. Ҷабраил ба ӯ гуфт: «Мо фариштагон ҳеҷ гоҳ худсарона ва аз пеши худ фурӯ намеоем, балки танҳо бо фармони Парвардигори ту нозил мешавем. Мо бандагони фармонбардорем ва ҳеҷ корро бе иҷозати Ӯ анҷом намедиҳем».

Сипас Ҷабраил изҳор дошт, ки тамоми корҳо — гузашта, оянда ва ҳозира — дар ихтиёри Аллоҳ таолост. Он чи дар пеши мост аз умури охират, он чи дар пушти мост аз умури дунё, ва он чи миёни ин дуст, ҳама аз они Аллоҳ аст ва Ӯ бар ҳама чиз тавоно ва огоҳ аст.

Дар охир таъкид шудааст, ки Парвардигори ту фаромӯшкунанда нест. Ӯ ҳеҷ чизро фаромӯш намекунад — на ваҳйро, на Паёмбарашро, на бандагонашро, ва на ваъдаҳое, ки додааст. Пас, таъхири нузули ваҳй ҳеҷ гоҳ аз фаромӯшӣ ё бехабарӣ нест, балки ҳикмате дар он аст, ки Аллоҳ донотар аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамаи корҳо бо фармони Аллоҳ сурат мегирад ва ҳеҷ чиз берун аз иродаи Ӯ нест.
• Аллоҳ таоло бар тамоми замонҳо — гузашта, ҳозира ва оянда — огоҳ ва тавоно аст, ва ҳеҷ чиз аз дониши Ӯ пинҳон намемонад.
• Парвардигор ҳеҷ гоҳ бандагонашро фаромӯш намекунад; Ӯ дуъоҳоро мешунавад, ниёзҳоро медонад ва дар вақти муносиб ҷавоб медиҳад.
• Сабру тоқат дар интизори раҳмати Аллоҳ зарур аст, зеро таъхир ҳеҷ гоҳ маънои фаромӯшӣ ё беэътиноӣ надорад.
• Ин оят дилҳоро ором мекунад ва ба бандагони Аллоҳ умед мебахшад, ки ҳамеша таҳти назорати Парвардигори меҳрубон қарор доранд.